Category: କବିତା

ଭାସ୍ଵତୀ ବାସୁ ବହୁତ ଦିନ ହେଇଗଲାମୁଁ ପ୍ରେମ କରିନିବହୁତ ଦିନ … ଦିଇଟା ବଣି ନିଇତି ଆସି ବସନ୍ତିଝରକା ସେପଟେପୁରା ସକାଳ କିଚି ମିଚି ଝଗଡ଼ା, ପେନ୍ଥାଏ ଟଗର ଆପେ ଫୁଟି ଝରିପଡ଼େବାରଣ୍ଡାର ଏକେଲା

ସ୍ନେହାଶିଷ ମହାନ୍ତି ମୁଁ ଏବେ ଏବେ ଭିଜିଛି ବର୍ଷାରେଆକାଶରେ ଆଉ ମେଘ ନାହିଁଯାହାଥିଲା ସବୁ ଶେଷ ହେଲାଆଉ ଏଠି ପ୍ରେମ ଫ୍ରେମ ନାହିଁ … । ତୁମେ ଚାଲ ଫେରିଚାଲଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲ ଦିନେତୁଚ୍ଛାଟାରେ ଖୋଜୁଛ

ଲତିକା ମହାପାତ୍ର ହଜିଯାଇଛି କିଛିଯାହା ମୁଁ ଖୋଜୁଛିମୋ ଅଜାଣତେ.. ହଁ, ଚୋରି ହୋଇଛି ମେଞ୍ଚାଏ ମଖମଲୀମୁଲାୟମପଣଆପଣାର ମଣିଷଙ୍କ ଅନାଦର ଉପେକ୍ଷାରେ.. ଜଡ଼ ନିଥର ପାଲଟିଛି ମନଅସୁମାରୀ ଆଘାତରେ,ଚାରିପାଖ ମୁହଁମାନଙ୍କଅବିବେକୀ ପଣରେ.. ବାରମ୍ବାର ରଙ୍ଗ ବଦଳାଉଥିବାମୋ

ବିଭୁଦତ୍ତ ଦାସ ମୁଁ ଦୁହିତା ଦୁଇ କୂଳକୁ ହିତାନହେଲେ ଦୁଇ କୂଳକୁ ପିତା । କହନ୍ତି ପରା ମୁଁ ଭଗିନୀ, ମୁଁ ଜନନୀ, ମୁଁ ଗରୀୟସିଏଠି ମତେ ମିଳିଲା ପଦବୀ ମୁଁ ହେଲି ମହିୟସୀ

ନଳୀନି କାନ୍ତ ଦାଶ ମୁଁ ଥିଲି, ତମେ ଥିଲସମୟ ଥିଲା,ସାଥେ ଥିଲା ସେହି ସଞ୍ଜ । ମୁଁ ଅଛି, ସମୟ ଅଛିସାଥେ ଅଛି ସେହି ସଞ୍ଜହେଲେଆଜି ତମେ ନାହଁ । ରାତି ଥିଲା, ଜହ୍ନ

ଅମୀୟ ବେଜ ଏରୁଣ୍ଡି ଡେଉଁଡେଉଁ ପାଣି ମୁନ୍ଦେ ଥୋଇଦେଲା ଆଣି ବୋଉ ।ଆଉ ଯେ’ ହେଇଥିଲେ କହିଥାନ୍ତି –ନା ଶୋଷ ନାହିଁ ଥାଉ … ଆଜିବି ପିଉପିଉ ପାଟି ଧାରୁ ଇଡ଼ିଯାଏ ପାଣି ଦେହଯାକ

ଭାସ୍ଵତୀ ବାସୁ ୧.ସେ କହିଲା ତା ଓଠ କୁଆଡ଼େଶୁଆ ଥଣ୍ଟ ପରି ଟାଣଆଉ ମିଛ ହସ ପାଇଁ ଟାଣ ଓଠ ଜରୁରୀ । ୨.ସେ କହିଥିଲା ପ୍ରେମ ଦବହେଲେ ମୋ ମୁଠାକ ଯାକ ଧୂଳି।ଏବେ

ବେବିନା ରଥ ତା ସହ ଭେଟ ହେବାର କଥା ଥିଲାକିନ୍ତୁ କଥା ରହିଗଲା କଥାରେ । ସେ ମୋ ପାଖୁ ଡାକରେ ପଠାଇଥିଲାପଲେ ଚଢେଇ, ଗୋଟେ ଗୀତର ଝରଣାପବନରେ ଚଗଲା କେଶକୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁକୁରେଇ

ସୌମ୍ୟା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ଜଗତରେ ଯେବେ ବଢ଼ିଚାଲେ ପାପଅନ୍ୟାୟ, ଅନୀତି ପାଇଁସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ‌ ମର୍ତ୍ତ୍ୟକୁ ଓହ୍ଲାନ୍ତିଧର୍ମ ସଂସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ll ଦେବକୀ ନନ୍ଦନ ରୂପେ ଜନମ ନେଇଅଧର୍ମର କଲ ନାଶପାପିଙ୍କୁ ତାରିଲ ପାପ ବିନାଶିଲଦେଖାଇ ସତ୍ୟର

ମାନସ ରଞ୍ଜନ ନାୟକ ପୂର୍ବଦିଶାରେ ଦିଶେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ତରଣସଞ୍ଚରିଯାଏ ନୂତନ ସକାଳର ସମ୍ଭାଷଣ ।ତାଜା ଖବରରେ ସାଜେ ପୁଣି କେତେ ବିସ୍ଫୋରଣଭାଗବତର ସଂଭ୍ରମ ଅପଭ୍ରଂଶ ସଂସ୍କରଣ । ଆବର୍ତ୍ତନର ଗତାନୁଗତିକ ପୁନରାବୃତ୍ତିଜୀବନ ଜିଜୀବିଷାର