Category: କବିତା

ବିଭୁଦତ୍ତ ଦାସ ମୁଁ ଦୁହିତା ଦୁଇ କୂଳକୁ ହିତାନହେଲେ ଦୁଇ କୂଳକୁ ପିତା । କହନ୍ତି ପରା ମୁଁ ଭଗିନୀ, ମୁଁ ଜନନୀ, ମୁଁ ଗରୀୟସିଏଠି ମତେ ମିଳିଲା ପଦବୀ ମୁଁ ହେଲି ମହିୟସୀ

ନଳୀନି କାନ୍ତ ଦାଶ ମୁଁ ଥିଲି, ତମେ ଥିଲସମୟ ଥିଲା,ସାଥେ ଥିଲା ସେହି ସଞ୍ଜ । ମୁଁ ଅଛି, ସମୟ ଅଛିସାଥେ ଅଛି ସେହି ସଞ୍ଜହେଲେଆଜି ତମେ ନାହଁ । ରାତି ଥିଲା, ଜହ୍ନ

ଅମୀୟ ବେଜ ଏରୁଣ୍ଡି ଡେଉଁଡେଉଁ ପାଣି ମୁନ୍ଦେ ଥୋଇଦେଲା ଆଣି ବୋଉ ।ଆଉ ଯେ’ ହେଇଥିଲେ କହିଥାନ୍ତି –ନା ଶୋଷ ନାହିଁ ଥାଉ … ଆଜିବି ପିଉପିଉ ପାଟି ଧାରୁ ଇଡ଼ିଯାଏ ପାଣି ଦେହଯାକ

ଭାସ୍ଵତୀ ବାସୁ ୧.ସେ କହିଲା ତା ଓଠ କୁଆଡ଼େଶୁଆ ଥଣ୍ଟ ପରି ଟାଣଆଉ ମିଛ ହସ ପାଇଁ ଟାଣ ଓଠ ଜରୁରୀ । ୨.ସେ କହିଥିଲା ପ୍ରେମ ଦବହେଲେ ମୋ ମୁଠାକ ଯାକ ଧୂଳି।ଏବେ

ବେବିନା ରଥ ତା ସହ ଭେଟ ହେବାର କଥା ଥିଲାକିନ୍ତୁ କଥା ରହିଗଲା କଥାରେ । ସେ ମୋ ପାଖୁ ଡାକରେ ପଠାଇଥିଲାପଲେ ଚଢେଇ, ଗୋଟେ ଗୀତର ଝରଣାପବନରେ ଚଗଲା କେଶକୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁକୁରେଇ

ସୌମ୍ୟା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ଜଗତରେ ଯେବେ ବଢ଼ିଚାଲେ ପାପଅନ୍ୟାୟ, ଅନୀତି ପାଇଁସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ‌ ମର୍ତ୍ତ୍ୟକୁ ଓହ୍ଲାନ୍ତିଧର୍ମ ସଂସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ll ଦେବକୀ ନନ୍ଦନ ରୂପେ ଜନମ ନେଇଅଧର୍ମର କଲ ନାଶପାପିଙ୍କୁ ତାରିଲ ପାପ ବିନାଶିଲଦେଖାଇ ସତ୍ୟର

ମାନସ ରଞ୍ଜନ ନାୟକ ପୂର୍ବଦିଶାରେ ଦିଶେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ତରଣସଞ୍ଚରିଯାଏ ନୂତନ ସକାଳର ସମ୍ଭାଷଣ ।ତାଜା ଖବରରେ ସାଜେ ପୁଣି କେତେ ବିସ୍ଫୋରଣଭାଗବତର ସଂଭ୍ରମ ଅପଭ୍ରଂଶ ସଂସ୍କରଣ । ଆବର୍ତ୍ତନର ଗତାନୁଗତିକ ପୁନରାବୃତ୍ତିଜୀବନ ଜିଜୀବିଷାର

ଅରୁଣ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀ ଭେଣ୍ଟିଲେଟରରେ ଯେବେ ମୁଁ ଅଚେତ ଥିଲିମୋ କଷ୍ଟକୁ ନିଜର କରିକଇଁକଇଁ ହେଇ ଚାଲିଆସିଥିଲ ତମେଅନଅଥରାଇଜଡ୍ ଲିଭ୍ କୁ ଭୃକ୍ଷେପ ନକରିମୋ ପାଦ ଧରି କାନ୍ଦୁଥିଲ ଯେବେହେଲେ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ବିଧାତାମୋ ପାଟିରୁ

ଡ. ବିଭୁଦତ୍ତ ନାୟକ ଦୀପଟିଏ ହେଇକିଛି ସମୟ ଜଳିପାରିବ ମୋ ପାଇଁ ?ବିଶ୍ଵାସ ଅଛି ମୋର, ତୁମେ ମନା କରିବନି,ଏଠି ଖୁବ୍ ଅନ୍ଧାରକଥା ଦିଅ, ଆଲୁଅ ଧାରେବିଚ୍ଛେଇ ଦେଇଥିବମୋ ଅଙ୍କାବଙ୍କା ଚଲାପଥରେମୋର ଶେଷ ପଦପାତ

ବିଶ୍ୱଜିତ ପାଣି ମନେନାହିଁ ମୋର ମନମୟୂରୀକୁ ମନ ଦେଇଥିଲି କେବେ….ମେଘ ଘୋଟିଥିଲା, ତାରା ଫୁଟିଥିଲା, ଜହ୍ନ ଉଠୁଥିଲା ନଭେ…!କାକରଭିଜା ସେ ପାହାନ୍ତି ଅନ୍ଧାରେ ଅବା ବତୀ ଯେବେ ଲିଭେ….କିବା ସଞ୍ଜବେଳେ ମନ୍ଦିରରୁ ଯେବେ ମଙ୍ଗଳଆଳତୀ