Category: ସ୍ତମ୍ଭ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ବର୍ଷାରେ ଆଷାଢ଼ ଶ୍ରାବଣ, ମେଘ ବରଷେ ଘନଘନ : ଏହି ପଦକ ଭିତରେ ଏତେ ଶୀତଳତା ଯେ ଶୁଣିଲେ ଇ ଦେହ ମନ ବର୍ଷାକୁ ଝୁରେ ! ତେବେ ବର୍ଷା କ’ଣ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ଜଗଦଗୁରୁ ଆଦି ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଚିତ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଅଷ୍ଟକମ୍ ର ପ୍ରତି ଶ୍ଳୋକ ଶେଷ ହୋଇଥାଏ “ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ୱାମୀ ନୟନ ପଥଗାମୀ ଭବତୁ ମେ” ରେ ! ଏଥିରୁ ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ବୟସ୍କମାନେ ବଡ଼ ଲୋକ, ଅନେକ କିଛିରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ସହ ବୟସରେ ତ ନିଶ୍ଚୟ ! ତେବେ ଏମାନେ ବି ଜନମି ଥାନ୍ତି ଶିଶୁ ହୋଇ । ସମୟ ସହ ତାଳ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ଏଠେଇଁ ‘କର’ ଶବ୍ଦଟି ବିଶେଷ୍ୟ ବୋଲି ଆଉ ଭାବି ପକାନ୍ତୁନି ଆଜ୍ଞା, ଏହା କ୍ରିୟା ପଦଟିଏ । କ୍ରିୟା ଅର୍ଥ ତ କାମ, ନିଶ୍ଚେ ଜାଣିଥିବେ । ଠିକେଠିକେ ସେଇଆ ହିଁ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ କିଏ କାହାର ? : ଏହି ଦି’ପଦ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଆମେ ଆମ ପିଲାଦିନକୁ ଚାଲି ଯାଉଛୁ ଏବଂ ମନେପଡ଼ି ଯାଉଛି ଯେ ଆମଠୁ ଦଶ ବର୍ଷ ବଡ଼ ଆମ ନାନୀ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ପିଲାଦିନେ ଖଡ଼ିଛୁଆଁ ବା ସ୍କୁଲରେ ପ୍ରବେଶ ଦିନ ଅକ୍ଷର ସହ ପରିଚିତିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ପାଠପଢା । ଏହା ପଛରେ ଥାଏ ସେଇ ଚିରାଚରିତ ଚିନ୍ତନ : ମଣିଷ ହେବା ପାଇଁ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ଠିକ୍ ଠଉରାଇଛନ୍ତି, ଏମିତି “ହଁ ଭଲ ଅଛି” କହିବା ଅର୍ଥ ନିଶ୍ଚୟ ଜଣେ କେହି “କେମିତି ଅଛନ୍ତି ?” ବୋଲି ପଚାରି ଅଛନ୍ତି ! ଫଳତଃ ଅନାୟାସରେ ନିର୍ଗତ ହୋଇଅଛି ଆପାତତଃ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ବଡ଼ବଡ଼ିଆ ଲୋକ ବୋଇଲେ ବିଶାଳ ବପୁଧାରୀଙ୍କୁ ଆଦୌ କହୁ ନାହୁଁ । ତେବେ ବଡ଼ ଲୋକେ ନିଶ୍ଚେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ମତେ ବଡ଼ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଅନୁମାନ କରନ୍ତୁ ଗୋଟେ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ହଠାତ୍ ତା’ ଷ୍ଟଡି ରୁମରୁ ଏକ ଅତର୍ଚ୍ଛା ଚିତ୍କାର କଲା ପ୍ଲସ ଟୁ ପଢୁଥିବା ଆମ ସାନ ଝିଅ ! ପତ୍ନୀ ଶୁଣୁଶୁଣୁ ରନ୍ଧା ଘରୁ ତରତରରେ ଗଲେ । ହେଲେ

ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ଏମିତି ଭାବନାମାନ ଆମ ମନରେ କିଆଁ ଟୁକ୍ କରି ପ୍ରବେଶି ଯା’ନ୍ତି କେଜାଣି, ଏନେଇ ପର କ୍ଷଣେ ଭାବିଲେ ମଥା ଘୂରାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ । ଯେମିତି ଏ ଜ୍ଞାନ ବଣ୍ଟନ