ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଏଇ ବର୍ଷାରେଛତା କାହାର ଲୋଡ଼ା,ଯଦି ତୁମେ ସାଥେ ଥାଅଭିଜିବାକୁ ଧାରା ଶ୍ରାବଣରେ ।ଭାରି ଭଲଲାଗେ ତୁମ ସଙ୍ଗ,ଆକାଶରେ ବାଦଲ ସୁଆଙ୍ଗ,ତୁମ ଗୋରାଗୋରା ଦେହରେବର୍ଷାଭିଜା ତୁମ ଝିନ୍ନ ଶାଢୀର,ମୟୁର ଚନ୍ଦ୍ରିକାର ରଙ୍ଗ ।
Category: କବିତା
ଅରୁଣ କୁମାର ମିତ୍ର ସେଇ ଦିନଟିରେ ପଦାର୍ପଣ କଲାପୁରିଲାଣି ଆଜି ଅଶି ବରଷମଦରେ ମତ୍ତ ଭାରତବର୍ଷରନ୍ଧ୍ରେରନ୍ଧ୍ରେ ନବ ହରଷ । ଘନ ମେଘମାଳା ଶ୍ରାବଣ ଗଗନେଝରିପଡ଼େ ଆମ ଦେହ ଉପରେଜାଗେ ଶିହରଣ ଅଙ୍ଗେଅଙ୍ଗେଭାରତମାତାଙ୍କ ସ୍ନେହ
ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଜୀବନଟା ବନ୍ଦୀ, ସମୟର ପଞ୍ଜୁରୀରେସମୟର ଚାବି, ଅଛି କା’ ହାତରେ ?ନିଶ୍ୱାସର ଟିକ୍ ଟିକ୍ ସାଥେସମୟର ଘଡ଼ି ମାଡ଼ି ଚାଲେଜୀବନର ପରିଧି ଭିତରେ । ବଳିତା ଜଳିଜଳିଏବେ ଦୀପର ଗର୍ଭ ଜଳୁଛିଜଳିବାର
ଅରୁଣ କୁମାର ମିତ୍ର ଆଷାଢ଼ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିବସେ ଘନଘୋର ମେଘ ପୁଞ୍ଜପହିଲି ରଜର ଘନ ଆନନ୍ଦେସଭିଏଁ ସକାଳୁ ସଞ୍ଜ । ଝର ଝର ହୋଇ ଝରିଲା ବରଷାଶାନ୍ତି ଶୀତଳ ସ୍ଵସ୍ତିଝାଳନାଳ କଳେବର ଠାରୁ
ବିପିନ ମହାପାତ୍ର ରଜରେ ପ୍ରିୟାକୁ ସଜ ଦେଖିବାକୁଉଡ଼ିଯାଏ ମନ, ଆଜି ପ୍ରିୟତମା ଗାଆଁ,ମନରେ ସଂଯୋଗୀ ଗୋଟିଏ କାମନାପାଇବାକୁ ଥରେ ପ୍ରିୟାର କୁଆଁରୀ ଛୁଆଁ । ସଜ ଫୁଲେ ଗଭା ସଜାଇ ଥିବ ସେକଳା କୁନ୍ତଳରେ
ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଉ ଆଗ ପରି ନାହିଁ,ବହୁତ ବଦଳି ଯାଇଛି,ଜଣା ନାହିଁ,ଆଜିକାଲି କଣ ହୋଇଛି ତା’ର,କାହିଁକି ସେ ରାଗରେ ଗରଗର,ସବୁବେଳେ କ୍ରୋଧରେ ଜଳୁଛି !ପ୍ରଭାତରେ ବାଳ ଅରୁଣରସୌମ୍ୟ ସୁଶୋଭିତକମନୀୟ କାନ୍ତି ତ ଦିଶୁଛି,କିନ୍ତୁ
ଅରୁଣ କୁମାର ମିତ୍ର ନବ ବରଷର ପୂଣ୍ୟ ବାସରେକାଳ ବୈଶାଖୀ ମାରଇ ଉଙ୍କିବିଷୁବ ମିଳନେ ମଣିଷଙ୍କ ମେଳସର୍ବେ ହରଷିତ ସଭିଙ୍କୁ ଦେଖି । ସକାଳେ ଦିଶିଲା ମେଘୁଆ ପାଗଟେମୃଦୁ ମୃଦୁ ବହେ ଶୀତଳ ବାୟୁଉଷ୍ମତା
ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଧନ୍ୟ ହୋଇ ଗଲା ଜୀବନଜନମି ତୋ କୋଳେ ଆମେରେ ଓଡ଼ିଆଏ ମାଟିର ବୀର ସନ୍ତାନ । ବଡ ଦିଅଁ ଯା’ର ଜଗତର ନାଥମନ୍ଦିର ଯାହାର ବଡ଼ ଦେଉଳପବିତ୍ର ଯାହାର ପାଣି ପବନ,ତୋହରି
ଶ୍ରୀପ୍ରଦା ଶତରୂପା କହିଲେ କହିବେ କହୁଛି ବୋଲିକିଛୋଟ ମୁହେଁ ବଡ଼ କଥା,ମନକୁ ବାଧିଲେ କରିଦେବେ କ୍ଷମାପରକାଶି ଉଦାରତା…. ଅତି ପୁରାତନ ପୂଜ୍ୟ ପୂଜା ବିଧିମୋ ଦେଶରେ ଅଛି ରହି,ପ୍ରତିଭା ଅଥବା ସମାଜ ସେବାକୁସନମାନ ଦେବା
