Category: କବିତା

ଅରୁଣ କୁମାର ମିତ୍ର ସୁନେଲି ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣୋଜ୍ଜଳ ପ୍ରାତେପରିଚ୍ଛନ୍ନ ନୀଳ ଗଗନର କୋଳେରଙ୍ଗର ପସରା ଧରି ତାଙ୍କ କଶି ହାତେଛୋଟ ଆମ ଶିଶୁ ଆନନ୍ଦେ ହୋଲି ଖେଳେ । ଯୁବକ ଯୁବତୀ ରାଶିରାଶି ରଙ୍ଗା

ପଞ୍ଚାନନ ବେହେରା ​ଜୀବନ ଏକ ଅସମାପ୍ତ କବିତାଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତନୂଆ ଶବ୍ଦଟେ ପରି ଅପରିଚିତ ଲାଗେ । ଏଠି କେତେବେଳେ ସ୍ମୃତିର ସୁଅ ତପୁଣି କେତେବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନର ଶୁଖିଲା ମରୁଭୂମି । ଆମେ ସମସ୍ତେ

ପ୍ରଣୟ ସୁଧା ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଝରକାର ଜହ୍ନ ଦେଖି ପାରନ୍ତିମୋତେ କିନ୍ତୁ ଛୁଇଁ ନାହିଁଅନ୍ଧାର, ଆଲୁଅ କି କୌଣସି ଆଇନା,ବୋଧେ କେବେଠୁଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗୁଥିବା ପୃଥିବୀଟା ମୋରଯେଉଁଠି ଜିଂଜ୍ଞାସା ହିଁଏକ ବଳିଷ୍ଠ ପରିଚୟ ଅନ୍ଧ

ନୀଳିମା ନିବେଦିତା ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଦହନ ଅଛି ନାନା ଜିଜ୍ଞାସାର ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଜୁଆର ଅଛି ଉଚ୍ଚାଟ ମନର ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଅଛି ଲୋଭ ଧାପେ, ମୋହରୁ ଚେନାଏଅଛି ସ୍ୱଳ୍ପ ଭୟ, ଅଛି ବି

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ତୁମେ ଆସିବ ବୋଲି,ବସନ୍ତକୁ ଡାକିଥିଲି,ମଳୟ ଆଉ କୋଇଲିକୁ ବି । ହେଲେ ତୁମେ ଆସିଲନି,କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ତୁମେ ଆସିଲନି, କଣ ବା ବିଗିଡ଼ି ଗଲା,ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ବି ବସନ୍ତ ଆସିଲା,ଚଉଦିଗେ

ଶ୍ରୀପ୍ରଦା ଶତରୂପା ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ଯେତେ ମୁଁ ଖୋଜିଲି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇଲି ନାହିଁଯେତେ ନାମ ଧରି ଡାକିଲି ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ନଦେଲେ ସେହି । ବୁଲିଲି ମନ୍ଦିର-ଦର୍ଗା-ଗୀର୍ଜାଘର ଆୟତ-ଶ୍ଳୋକ-ହିମନ ଗାଇପୂଜିଲି ଭଜିଲି ଉପବାସ

ଲଲାଟେନ୍ଦୁ କବି ମଧୁର ବସନ୍ତ କାଳ ବିରାଜିଲା ଆସିସୁମନ ସୁଗନ୍ଧେ ଦେଖ ଭ୍ରମରଟି ମାତେ,କହ କେତେ ଥିବି ଆଉ ଏକାଟିଆ ବସି,ଭାଇ ନାହିଁ ଆଉ ମୋର ଖେଳିବାକୁ ସାଥେ | -୧ ଟହ ଟହ

ଅମିତା ମହାନ୍ତି ଦେଖୁନ !କେମିତି କୋଇଲି ସ୍ୱରଅଧୁରା ମନେହେଉଛିହେନା, ଗୋଲାପର ବାସ୍ନାଫିକାଫିକା ଲାଗୁଛିଆଉ ସହରଟା ଖୁବ୍ ନୀରବକାହିଁକିନା ତୁମେ ଆସୁଛ ବୋଲି .. ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଅସୁମାରିକାହିଁ କେତେ ଦୂରରେପରଫର ନେତ ଉଡୁଛିଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାରେରୂପା

ପ୍ରତିଭା ଖିଲାର ମୋତେ ଆଉ ପଚାରନାସେ କଥା ବାରମ୍ବାର ଗଢୁଥିବା ଭାଙ୍ଗୁଥିବାପକ୍ଷୀ ଥଣ୍ଟରେ ପୃଥିବୀଭୁଲିଗଲାଣି କେଉଁ କାଳୁ ସବୁ ମାୟାର ଅଧା ଅଙ୍କା ମୁହଁ,ପଥର ଫାଙ୍କରେ ଲୁଚିଥିବା ମନ୍ତୁରା ପାଣି ମୁନ୍ଦାକ ବିକେଉଁ କାହାଣୀର

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ମୁଁ ନୃଶଂସ ନୁହେଁ,ତଥାପି ପ୍ରତିଦିନଜୀବନ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଏ,ମାଂସ ଲୋଭି କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତ ମଣିଷ ଥାଳିରେ,ନିକିତିରେ ତଉଲି ତଉଲିନିତି ନିତି, ତାଜା ମାଂସ ପରଶି ଦିଏ ।ସମ୍ଭୋଗ ମୋ ନିଶା ନୁହେଁରତି ମୋ