Category: କବିତା

ମାନସ ରଞ୍ଜନ ନାୟକ ଜୀବନ ଜୀବିକାର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱିତାରେ, ଭିଟାମାଟି ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଚେତନାର ଚୌହଦୀରେ କ୍ଷୀଣ ଶୁଭେ, ହରେ ରାମ ହରେ କୃଷ୍ଣ ।ହଜିଛି ଆତ୍ମୀୟତା, ବିବିଧତା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭାଷାର ପ୍ରଗଳ୍ଭତାପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଟଙ୍କା ବଜାରରେ, ମହଙ୍ଗା ମିଳେ

ସ୍ନେହାଶିଷ ତ୍ରିପାଠୀ ମୁଁ କେଉଁ ଏକ ଦୁର୍ଗମ ଇଲାକାର ମଫସଲି ଝିଅଟିଏ…ନାଆଁ ମୋର ସୁନୟନା…। ଛାତିରେ ଦୁଃଖର ପାହାଡ଼କୁ ଚାପି ରଖି ବିହସିପାରେ ମନଖୋଲା ହସ…ପର ଦୁଃଖ ଦେଖିହୋଇପାରେ ମୁଁ ସମଦୁଃଖୀ…। ଆପଣାର ହୋଇପାରେତୁଣ୍ଡ

ଚିଦାନନ୍ଦ ଦେହୁରୀ ଯେତେ ବି ଚାହିଁଲେ ଏ ହୃଦୟ କୋହଲୁଚେଇବା ପାଇଁ ତାହାରି ଆଗେ,କୋହକୁ ଦୂରେଇ ହସେଇବା ପାଇଁପ୍ରେମରେ ପ୍ରେମରେ ମୋ ପ୍ରିୟା ରାଗେ । ପ୍ରେମ ସିନା ଅଟେ ଅଢେଇ ଅକ୍ଷରସିନ୍ଦୁକରେ କିବା

ଉଷା ଶତପଥି ପିଲାଦିନ କଥା ମନେପଡେ..ବଣଭୋଜି କରିବାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁମତିବାପାଙ୍କ ସେ ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ ଠାଣି,ମା’ର କାକୁତିମିନତିସବୁ ବୃଥା ହୁଏମିଳେନା ‘ହଁ’ ଟିଏ .. ମନେଥିବ … ଆଦ୍ୟ ଯୌବନରେପ୍ରେୟସୀଟି ପାଇଁ ସାଇତି ଥିବାସ୍ନିଗ୍ଧ

କୃଷ୍ଣ ମହାରଣା ବାଡ଼ି ଅଗଣାରେ ଶୁଖୁଥିବାଭାଉଜର ପଣତ କାନିରେଅଇଁଠା ମୁହଁକୁ ପୋଛୁ ପୋଛୁମୋ ଶାଢ଼ୀ ଅସନା ହେଇଯିବ କହିପୁଅକୁ କାଖରେ ଯାକିଦୌଡ଼ ଆସୁଥିବେ ଭାଉଜକିଛି ଏମିତି ଥାଏ ମୋ ଗାଁ । ଦି’ ହାତରେ

ସ୍ନେହାଶିଷ ରାଉତ କାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ବୈଶାଖର ଖରାଦେହ ଯାଉଥାଏ ତାତିକାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଶ୍ରାବଣର ଧାରାଭିଜୁଥାଏ ନିତି ନିତି । କାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ମଧୁର ସପନଦେଖି ପାହୁଥାଏ ରାତିକାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ

ସୁଧାଂଶୁ ଶେଖର ବେହେରା ତୁମକୁ ତ ତୁମ ଜୀବନ ମାଗି ନଥିଲି …ମାଗିଥିଲି ଜୀବନର କିଛି ସମୟ,ତମେ ତାକୁ ବି ଦେଇ ପାରିଲନି …ଯିଏ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲା;ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିଲେ

ମଧୁମିତା ମିଶ୍ର ପଥର ପଥରେ ପଡ଼ି ରହିଥାଏ ନଯାଏ କାହାରି ଦୃଷ୍ଟି…ପଥର କୁହେନା କେବେ ସେ ଅଟଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ହିଁ ସୃଷ୍ଟି…।ପଥର ଆସିଲେ କାହାରି ବାଟରେ ଗୋଡ଼ରେ ଆଡ଼େଇ ହୁଏ…ପଥର ରହିଲେ ନଈର ଭିତରେ

ସବିତା ସାହୁ ମୋ ସହରରେ ବର୍ଷା ସକାଳ,ଟୋପାଟୋପା ବର୍ଷାରକଅଁଳ ସ୍ଵପ୍ନକୁ ସାଉଁଟିବାର ସକାଳ … ତୋ ସହରରେ ବର୍ଷାର ତାଣ୍ଡବ,ଧୂସର ଭୟାତୁର ମନଜଳାର୍ଣ୍ଣବ ସହରରୁ ସ୍ଵପ୍ନର ବୀଜ … ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାର ସକାଳତୋ ପୃଥିବୀରେ

ଗାୟତ୍ରୀ ଦାସ ଶିଳ୍ପୀ …ଯେବେ ଏକଲାପଣ ଆଚ୍ଛନ୍ନ କରେ,ଧିମାଧିମା ନିଶା ହୋଇ ତମେଚଢୁଥାଅ ପାଦେ ପାଦେ ,ନିଦ୍ରା ନିବିଡ଼ ସ୍ଵପ୍ନମାନଙ୍କ ଦେହରେପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ମୋହ ସଞ୍ଚି ଦେବାକୁ । ଏମିତି ବେଳେବେଳେ ନିରବରେଆକାଶମନସ୍କ ହେବାକୁ