ପ୍ରଣୟ ସୁଧା ବାରୁଦ ଯୁଗ ପରେଏହା ଜଣା ନାହିଁ ଯେଯଦି ଫୁଲଟିଏ ଫୁଟେ କେଉଁଠିତେବେ ଫୁଲକୁ ମିଠେଇ ମାଗିବା ପାଇଁମହୁମାଛିମାନେ ଆଉ ଥିବେ କି ନାହିଁ,ଲୁହର ଠିକଣା ପାଇବାକୁଆଖି ହଳେ ନଥିଲାବେଳେବର୍ଷା ବତୁରା ପବନରରେଆଉ
Category: କବିତା
ସୁପ୍ରଜିତ କୁମାର ସାହୁ କାହା ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ଏ ଚଳଚଞ୍ଚଳ ଆଖିକେତେ ଭୟଙ୍କର ସତେ ଏ ବିନିଦ୍ର ରାତିଜହ୍ନ ଜୋଛନା କି ଥରୁଟେ ଆସନ୍ତ ଦେଖି !ବାଟ ଆର ପାରେ ରହିଛି କି ସେହି ସୁଖୀ
ଶୁଭଶ୍ରୀ ମହାରଣା ବିଶ୍ଵାସର ତାରବାଡ଼ରେବନ୍ଧା ରହିଛି ଆମ ସମ୍ପର୍କଯୋଉଠି ସନ୍ଦେହ ଓ ଅବିଶ୍ଵାସର ସ୍ଥାନ ନାହିଁବସ୍ ର ସିଟ୍ କୁ ରୁମାଲ ପକାଇଅକ୍ତିଆର କଲାପରିରଖିଛି କେବଳ ଚେନାଏ ହସଓ ମୁଠାଏ ଆତ୍ମବିଶ୍ଵାସ । କେବେକେବେତା’ର
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ମାଝୀ ବଳଭଦ୍ର କହୁଛନ୍ତି ଜଗା ଆଡ଼େ ଚାହିଁଆସିଗଲା ଝାଞ୍ଜି ଖରା କି କରିବା ଭାଇ !ଜଗନ୍ନାଥ ମୃଦୁ ହସି ବୋଲନ୍ତି ଉଦନ୍ତପଖାଳ ମହିମା ଶୁଣ ଭାଇ ବଳବନ୍ତ । ଶୀତ ଉଷାରେ ଗାଧୁଆ
ଶୁଭସ୍ମିତା ପଟ୍ଟନାୟକ ଏ ଦୁନିଆ ଅଟଇ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପରିଭାରି ଅସଭ୍ୟ ଏହାରି ନୀତିସବୁଥାଇ ଏଠି କିଛି ମିଳୁନାହିଁବଡ଼ ବିଚିତ୍ର ଏହାରି ଭିତ୍ତି । ରଙ୍ଗହୀନ ଜୀବନେ ମଣିଷ ବୁଣୁଛିମିଛର ମାୟାବୀ ରଙ୍ଗପ୍ରଶାନ୍ତିର ବାରତା ମିଳୁନାହିଁଏଠି
ମୂଳ ରଚନା : କେଜି ଶଙ୍କର ପିଲ୍ଲାଇ ଅନୁବାଦ : କ୍ଷୀରୋଦ ପରିଡ଼ା ସାରା ଜୀବନ ଚଢେଇଟି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଉଡ଼ିଯେବେ ପହଞ୍ଚି ପାରିଲାନାହିଁତାହାରି ଈପ୍ସିତ ଆଦର୍ଶାଲୋକରେଫେରିବାକୁ ଚାହିଁଲା ସେ ତାହାରି ନୀଡ଼କୁଫେରି ଆସିବା ପାଇଁ
ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ପଣ୍ଡା ସୁଖକର ନଥାଏ ସେ ଘରବା ଏତେ ସୁଖ ଯେ ସମ୍ଭାଳି ହେଉ ନଥାଏ ।ଭିଡ଼ିମୋଡ଼ି ହେବାକୁ ଜାଗା ଅଣ୍ଟୁ ନଥାଏକେଉଁଟା ତଳକେଉଁଠି ଛାତଦିଗବଣା ଦିଗ ବିଦିଗଯେଉଁଠି ଭୂ ସେଇଠି ବ୍ୟୋମସେଇଠି