ଡ. ଅମୀୟ ମହାପାତ୍ର ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟିଲାପୂରୁବ ଆକାଶେ ସୂରୁଯ ଉଠିଲାପକ୍ଷୀ କଳରବ ସକାଳ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇଗଲା । ସକାଳ ଶୀତଳ ସୁଲୁସୁଲୁ ବାଆଦେହ ଉଲୁସାଇ ଦିଏ,ସୁନ୍ଦର ଶ୍ୟାମଳ ପ୍ରକୃତି ସୁଷମାଜନ ମନ ମୋହି ନିଏ
Category: କବିତା
ଘନଶ୍ୟାମ ପଲେଇ ଶ୍ରବଣ କୁମାର ଅନ୍ଧ ବାପାମା’ରକରୁଥିଲା ସଦା ସେବାକାନ୍ଧରେ ଭାରକୁ ବୋହିଣ ଦିହିଁଙ୍କୁକରଇ ଆଣିବା ନେବା । (୧) ତାଙ୍କରି ଶରଧା ଦୂର କରେ ବାଧାସଞ୍ଚାରେ ନୂତନ ପ୍ରାଣଏ ସ୍ଥାନୁ ସେ ସ୍ଥାନ
ଲତିକା ମହାପାତ୍ର ଆଜିକାଲି ଖୁବ ହଇଚଇଗୋଟେ ତୁମ୍ଭି ତୋଫାନଅସମ୍ଭବ ଦରଦର ସୁଅଲେଖନୀମାନେ ଚଳଚଞ୍ଚଳମୁଖା ତଳେ ଜାନୁଆର ହସକୁତ୍ସିତ କଟାକ୍ଷଦରଦର ଝୀନ ଆବରଣ ତଳେକାମନାର କୋଳାହଳ … ଆମେ କେଉଁ ସବୁ ଦୁଃଖକୁ ବଖାଣିବାବିକଳରେ କ୍ରନ୍ଦନ
ସରୋଜ କୁମାର ପଣ୍ଡା ଶୁଣ…!!!ଥରେ ଏ ଆଖିକୁ ଚାହଁ ନା !ତୁମ ପ୍ରତିଛବି ଦେଖାଯିବ । ଜାଣିଛ,ତୁମେ ବହୁଛ ନିଶ୍ୱାସରେ । ସ୍ପନ୍ଦନର ଶବ୍ଦ ଟିକିଏ ଶୁଣ ତ…!ଜାଣିପାରିଲ ଏବେ ? ତୁମେ ବହୁଛ
ଅଜୟ କୁମାର ବେହେରା ତୁମରି ସୁଢ଼ଳ ଦେହ-ଦେହଳୀରେମନକୁ ଜଗାଇ ଖୋଜିଛି ଯେତେଜାଣିପାରି ନାହିଁ ଏଯାଏଁ ଏ ମନଦେଇଛି କେତେ ବା ପାଇଛି କେତେ ।। ୦।। ଦେଇଥିଲି ମୁଁ ଯେ ଏମିତି ସୋହାଗତୁମେ ଲୋଡୁଥିଲ
ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ଏଇ ସଂପର୍କର ଚାରିକାନ୍ଥ ତୋଳିତୁମକୁ କରିଛି ବନ୍ଦୀସହଜରେ ଆଉ ମୁକୁଳିବା ପାଇଁମିଛରେ ହେବନି ଧନ୍ଦି ! ମନ ସିମେଣ୍ଟରେ ଲୁହ ହସ ଫେଣ୍ଟିକରିଛି ବଢ଼ିଆ ପାଗପ୍ରେମ ଇଟା କେବେ ଭୁଷୁଡ଼ିବ ନାହିଁସନ୍ଦେହ
