ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ

କୁଳମଣି ଷଡ଼ଙ୍ଗୀ ଆହା କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶଇ ନଭେ ପୁନେଇଁ ଜହ୍ନ !!ଆ’ ଜହ୍ନମାମୁଁ ଖେଳିବ ତୋର ସାଙ୍ଗେ ମୋ’ଧନ । ଆ’ ଜହ୍ନମାମୁଁ ଆଆରେ ନେଇ ସରଗ ଫୁଲ,ଖେଳିବ ତୋ ସଙ୍ଗେ କହ୍ନେଇ

କ୍ଷଣପ୍ରଭା ମହାନ୍ତି ସ୍ମୁତି ଅନୁଭୂତି ସବୁ ସେ ସାଉଁଟି, କେବେ ବସେ ମନ ମାରିକୋମଳ ତନୁରେ ବର୍ଷାର ଛିଟାଶୀହରଣ ଦିଏ ଭରି । ମନ ଅଳିନ୍ଦତା ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୁଏ, କେତେ ଯେ ଅବୁଝା ପ୍ରଶ୍ନକେବେ

ସୁଶ୍ରୀ ଶୁଭସ୍ମିତା ମହାନ୍ତି ଗୁରୁ ଯେ ମଳୟ ପବନ,କାଷ୍ଠକୁ କରନ୍ତି ଚନ୍ଦନ । ଗୁରୁ ପୟରେ ରଖି(ଲେ) ଲୟ,ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ହେବ ଉଦୟ । ଗୁରୁଙ୍କ ବିନା ଗତି ନାହିଁ,ବିନା ଗୁରୁରେ ଶିକ୍ଷା କାହିଁ

ଅମିତା ମହାନ୍ତି ନିସ୍ବାର୍ଥପର ସେବାରେଶାନ୍ତିର ବାର୍ତ୍ତା ଆଣିଦିଏସୁନେଲି ସ୍ବପ୍ନରେ ଭରେ ମହକସୁଧାମୟ କରେ ପ୍ରେମ । ଶୁଭ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଆସେହଳଦୀ ରଙ୍ଗରେ ମନ ଭିଜେସଙ୍ଗୀତର ତାଳେତାଳେରୁଣୁଝୁଣୁ ଚୁଡ଼ିର ସ୍ଵରଚିକ୍ ମିକ୍ କରେ ସିନ୍ଥିରେଲାଲ୍ ସିନ୍ଦୂର

ଛବିରାମ ସେଠି ହେ ପରମଗୁରୁ ପରମ ଈଶ୍ଵରତୁମ୍ଭେ ଯେ ବିଦ୍ୱାନ ଗୁରୁମହାଚେତନାର ପରଂବ୍ରହ୍ମ ତୁମେଜ୍ଞାନ ଜ୍ୟୋତି ମହାମେରୁ । (୧) ଏକାଧାରେ ଥିଲ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଗୁଣୀଶିକ୍ଷାବିତ୍ ଦାର୍ଶନିକସର୍ବପଲ୍ଲି ଭାବେ ରାଧାକ୍ରିଷ୍ଣନ୍ ନାମେମହା ମେଧା ବିଚାରକ

ଗୀତାଞ୍ଜଳି ପୃଷ୍ଟି ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଦେବ ଦେବତା ସମାନତୁମ ପଦେ ରଖି ଲୟଅତିକ୍ରମି ବାଧା ଜିଣିବି ଜଗତତୁଟାଇ ମନରୁ ଭୟ । ତୁମ କର ସ୍ପର୍ଶେ ଦୂରହେଲା ମୋରଅଜ୍ଞାନ ତମସା ଘୋରଦେଖାଇଲ ତୁମେ ଶୂନ୍ୟରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣକୁବ୍ରହ୍ମମୟ