ଡ. ସତ୍ୟ ଦାଶ ବରଷାରେ ଭିଜି ବାହାରିଲି ଖୋଜିମୋ ରାଜଧାନୀ ପ୍ରିୟାକୁପାଛୋଟି ନେଇକି ତା ଶାଢ଼ୀ କାନିରେପୋଛିଦେଲା ମୋର ହିଆକୁ, ଖାଇବାକୁ ଦେଲା କାଜୁ କିସମିସବସିଲା ଦୂରେଇ ଦୂରେଡାକିଲେ ଆସିଲା ଯାକିଯୁକି ହୋଇହାତକୁ ଚୁମିଲା
Category: କବିତା
ଅଦ୍ଵୈତ କୁମାର ପଣ୍ଡା ସ୍ଵପ୍ନ ସବୁ ଭାଜି ହୋଇଗଲା ବୟସର ବୈଶାଖୀ ଖରାରେମନ ଝାଉଁ ବଣ ଝାଉଁଳିଲା ତା ତାତିଲା ଝାଞ୍ଜି ପବନରେ । ମୁଁ କି ମୋର ବୋଲି କିଛି ନାହିଁସବୁ ନିରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟ
ଲଲାଟେନ୍ଦୁ କବି ଚଳିବ ଜଳଧି ଜଳେ ଅଥଳ ଅତଳ ?ତୋଳିବ ବିପୁଳ ରତ୍ନ ଦୁର୍ମୂଲ୍ୟ ଉପଳ ? ୧॥ ଗୋଟିଗୋଟି ମଣିମୁକ୍ତା ଆଣିବ ଗୋଟାଇ,ସାଗର କି କହୁଅଛି କେବେ ନାହିଁ ନାହିଁ ? ୨॥
ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ଶାନ୍ତି ଦେବ ବୋଲି କହିଥିଲ ସିନା ଦୁଃଖ ଦେଇଦେଲ ବେଶିଲୁହ ପାଣି ମୋର ଶ୍ରାବଣଠୁ ବଡ଼, ସୁଖ ପାଇଲିନି ବେଶି । ୦ । ସୁଖ ଦୋଳି ପରେ ଝୁଲିବାଟା ମିଛ
ସୁଶ୍ରୀ ଶିବାନୀ ଦାସ ଏବେ ତ ଆମେ ସବୁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁବେଶୀ ବେଶୀ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ !‘ମୁ୍ଁ-ମୁଁ’ ‘ମୋର-ମୋର’ ରେସମୃଦ୍ଧ ଆମେମାନେ ବିଭୁ ଭିକ୍ଷ୍ୟୁ ସାଜି ଅଛୁ । ଚଳନ୍ତି ଜଡ଼ମାନେ ଆମେପଥର ହୃଦୟ ନେଇକାଷ୍ଠ-ପାଷାଣ
ଦିବାକର ନାୟକ ଶାବର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରେ କେଡ଼େ ଆନନ୍ଦରେଝରଝର ଝରେ ବରଷାମନ୍ଦିର ବେଢାରୁ ଭକ୍ତ ପଦ ରେଣୁଧୋଇ ଦେଉଥାଏ ସହସା (୦) ମହାମନା ବର୍ଷା ଜାଣେ କିବା ସତେକାଳିଆଠୁ ବଡ଼ ଭକତମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ପାରିବନି ବୋଲିସାଜିଛି
