ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ

ସୁନନ୍ଦା ବି ମହାପାତ୍ର ନିଜ ଢୋଲ ନିଜେ ପିଟିକେତେ ଆଉ ଜାହିର କରିବିନିଜ ବଡ଼ପଣ, ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠତାଯୋଗାଡ଼ିବି ପ୍ରମାଣ !କେତେ ଆଉ ଦେଖେଇବିଯୁଗଯୁଗ ଧରିକେବଳ ସାମ୍ନା ପଟ,ଯାହା ଖୁବ୍ ଚିକ୍କଣ,ଏକଦମ ତୋଫା ଦିଶେସଂସାରର ସ୍ଥୁଳ

ରଜୀତ ଦାସ କାଲି ହୁଏତ ମୁଁ ନଥିବିତମେ ଥିବ, କିମ୍ବାତମ ପରେ ଥିବ ଆଉ କିଏତା’ ସହ ଥିବ ଏଇ ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଜନପକ୍ଷୀଙ୍କର ମଧୁର କୁଜନ । ବହୁଥିବ ନଈଗାଁମୁଣ୍ଡ ପୋଖରୀରେ ଫୁଟୁଥିବ କଇଁଗଛ

ନୃସିଂହ ତରାଇ କେବେ କେବେ ରାତିରକ୍ତାକ୍ତ ହେଉଥାଏକେବେ କାନ୍ଦେକେବେ କାତର ହୁଏକେବେ କେବେ ବଖାଣୁଥାଏବିବସତା, ବ୍ୟର୍ଥତାକୁ । ଅବରୁଦ୍ଧ ଆକାଶରପ୍ରତିବିମ୍ବମାନେପ୍ରତିଭାତ ହେଉଥାନ୍ତିରାତିର ରଙ୍ଗରେ । ଅନ୍ଧାରର ଆଖିମାନେଖୋଜୁଥାନ୍ତି ପୁଳାଏକଅଁଳ ପାପନଚେତ ଗୋଟେ ନିରିହପଣରଶିକାର କରିବାକୁ

ସଂଘମିତ୍ରା ସାମନ୍ତରାୟ କିଛି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଛବି ଭଳିପାପୁଲିର ମୁଦ୍ରାରେ ଏକ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ଜୀବନରେଖା,ସାଇତି ରଖିବାର ଅଭିପ୍ରାୟରେ ଯେତେଯେତେଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଆତଯାତ ଓ ଅନ୍ୟମନସ୍କତାହୁଏତ ହୋଇପାରେ କବିର କବିତା । ଏତେ ଦ୍ରୁତ ହୋଇପାରେ ସେମାନଙ୍କ

ସଞ୍ଜିତା ପ୍ରଧାନ ଆଜି ତାକୁ ଦେଖିଲିଖୁବ୍ ନିରୀହ ତା’ ଚେହେରାଇଚ୍ଛା ହେଲା ତାକୁ ଛାତିରେ ଜାକିକହିଯାନ୍ତି ବାକିଥିବା ଅନେକ କଥା …ପଚାରନ୍ତି ମୋ ଭିତରେରୁନ୍ଧି ହୋଇଥିବା ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ …ଲିଭେଇ ଦିଅନ୍ତି ତା ମୋ