“ମୁଁ ସଚ୍ଚିରାଉତରାୟନୁହେଁ ଟାଗୋର ଅବା ଶେଲୀମୁଁ ଏ ମାଟିର ଧାରାଆଉ ଆକାଶର କବି।କାମ ନୁହେଁ ମୋର ଖାଲି ଆଙ୍କିବା କାଗଜରେ ଛବି।ପେଶାଦାର ଗାୟକ ମୁଁ ନୁହଁତୁମେ ମୋର ଛପା ବହି ଯେତେବେଳେ ଛୁଅଁଛୁଅଁ ନୂଆ
ପଦ୍ମଲୋଚନ ପ୍ରଧାନ ମନୋଜ ଦାସ ମୋ ପାଇଁ ଲେଖକ ନ ଥିଲେ । ସାହିତ୍ୟିକ, ଗାଳ୍ପିକ, ଉପନ୍ୟାସିକ ନ ଥିଲେ । ମୋର ନବଜନ୍ମଦାତା ପିତା ଥିଲେ । ଜୀବନ ଜଳଯାତ୍ରାର ବତୀଖୁଣ୍ଟ ଥିଲେ
ଏମିତି ଗୋଟେ ବିଷୟରେ ଲେଖିବା ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ। ସମସ୍ତେ ତ ଆଜିକାଲି ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆରେ। ଆମ ଘର ଲୋକ ବି। ହେଲେ ଘଟଣା ତ ଘଟିଥିଲା। ଜୀବନର କୋଉ ନା କୋଉ କଣରେ ସେ
ତପନ କୁମାର ପୁହାଣ ହେଇଟି ମାଳତୀ ବୋଉ, କୁଆଡେ ଗଲକି ଆରେ ଗୋସେଇଁ ଆଜ୍ଞା ଆଳତୀ ଆରମ୍ଭ କଲେଣି। ମା ଠାକୁରାଣୀ ଙ୍କ ଘଣ୍ଟ ମାଦଳ ବାଜିଲାଣି। ଚଉଁରା ମୂଳେ ସଂଜବତୀ ଲଗେଇବା ବେଳ
ନୀଳିମା ନିବେଦିତା ରାକ୍ଷସ ହେଉ କି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ଭୟ ଗୋଟିଏ ଏମିତି ଶବ୍ଦ ଯାହା ଭିତରେ ସଂସାରର ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ପଶି ଯାଇପାରିବେ । ମନୁଆ କିନ୍ତୁ ଭୟ ଶବ୍ଦ ବୁଝେନା
ସାଇ ମହାପାତ୍ର ବା ବା ରେ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରତୋ କାନ ରେ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ ଓଡ଼ିଆ ଙ୍କ ଚିତ୍କାରଓଡ଼ିଶା ର ସୀମା ଏବେ ହେବାକୁ ଯାଉଛି ଆନ୍ଧ୍ର ରଆମ ମାଟି କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାରେ
ଅନୁଜ ଦାସ ଅଫିସ ଯିବା ପାଇଁ ତରବରିଆ ହୋଇ ଘରୁ ବାହାରିପଡିଲେ ପ୍ରଜ୍ଞା । ବିଡାନସିରୁ ଅଟୋ ଧରି ଜୁଡିସିଆଲ ଏକାଡେମୀ ପହଞ୍ଚିଗଲେ । ପର୍ସ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ୨୦ ଟଙ୍କିଆ ଓ ୫୦୦
ଶରତ କୁମାର ରାଉତ ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାରୁ ଫେରି ଜୟନ୍ତୀ ରୋହିତର ଚିଠି ଖୋଲି ପଢିଲେ, ସବୁ ପୁରୁଣା କଥା.. ‘ହଁ,କେମିତି ଅଛ..? ସେହି ପାହାଡ଼ ଘେରା ଅଂଚଳରେ କ’ଣ କେବେ ମୋ କଥା ମନେ ପଡ଼େ?…ସତର୍କ
ଅଙ୍କରେ ମୁଁ ସବୁଦିନେ ଗଧ। ତେଣୁ ଯୁକ୍ତ ତିନି ଯିମିତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା ମୁଁ ଭାବିଲି ଆର୍ଟସ୍ ପଢିବି। ପଲିଟିକାଲ୍ ସାଇନ୍ସ କି ଓଡ଼ିଆ ଅନର୍ସ ରଖିବି। ରଖିଥିଲେ ଭଲ ବି ହୋଇ ଥାଆନ୍ତା