ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ସେଇ ଆଖିସେଇ ମନଲୋଭା ଚାହାଣୀଚାହାଣୀରେ ବି ଥିଲା ମାଦକତାଦଶ ଫୁଟ ଦୂରରେ ଥିଲିହାତରେ ଥିଲା କାଚ ଗ୍ଲାସସଫ୍ଟ ନା ହାଡ଼ ଡ୍ରିଙ୍କସେ କଥା କହିବିନିକେବଳ ଦେଖୁଥିଲିଭିଡ଼ ଭିତରେ ବାରି ହୋଇ ପଡୁଥିଲାସେଇ
Category: କବିତା
ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ର ଅଧା ଖରା ଅଧା ଛାଇରଷଢ଼ଋତୁରେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇମାଟି ହସିଉଠି ଜୀଉଁଥିଲା ପରି,ପ୍ରାପ୍ତି ଅପ୍ରାପ୍ତି ହସ ଲୁହରପର୍ଯ୍ୟାୟବାଚୀରେପ୍ରେମକୁ ବି ତଜୀଇଁବାକୁ ହୁଏ । କେବେ କେବେଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଖେଳି ଯାଇପାରେନିରାଶାର ଅତିରଞ୍ଜିତ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଉତ୍ତାପ
ମନୋଜ ଦାସ ବିଲାତ ଦେଶରେ ଏକ ହଳଦିଆ ଭାଲୁକହିପାରେ କଥା ଗୁଲୁଗୁଲୁମୁଁ ଯଦି ଏ କଥା କହନ୍ତିମାନି ନେବ ଅବନୀ ମହାନ୍ତି । ଅବନୀ ମହାନ୍ତି ମୋର ଚାଲିଗଲାଇହଧାମ ଛାଡି଼ଏକାଶୀ ବରଷ ବଞ୍ଚି, ନ
ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ମୋତେ ଦିଶୁଛଏ ସାରା ଆକାଶ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡତୁମ ବାସ୍ନାୟିତ ଆଭାରେଦିନ ରାତି ଧରି ଝଲସୁଛିଏ ପୃଥିବୀ । ମୁଁଆଜନ୍ମ ବାମନଟିଏଛୁଇଁ ପାରେନାହିଁନିଷ୍ପାପ ଆଶାର ଚନ୍ଦ୍ରକୁକୁହ ତୁମକୁ କେମିତିଛୁଇଁବି? ଖାତାରେ ପାପ ପୁଣ୍ୟକିଛି ବି
ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ର ଏଇ ସମୟ କହି ପାରିଥାନ୍ତା ବର୍ଷା ପରେ ଭିଜା ପୃଥିବୀର ଅକୁହା କଥା, ତମ ଦୁଃଖ ତମେ କହିଥାନ୍ତ ମୁଁ ବି କହିଥାନ୍ତି ମୋ ଦୁଃଖ । ଏମିତି ଭାବରେ ଆମ ଭଲ
ସୁଧିରେନ୍ଦ୍ର ପରିଜା ଶୀତ ଆସିଲାଣିସହରକୁ ତୁମକଅଁଳ ପରଶ ଧରିବଜାରଘାଟରେଘରେ ଓ ବାହାରେସଭିଁଏ ଗଲେଣି ଥରି ଶୀତ ଖୋଜୁଅଛିଛକରେ, ପାର୍କରେତୁମକୁ ସେ ପାଉ ନାହିଁତୁମ ବିନା ମୋତେଦେଖି ଏକା ଏକାପାରେନା ସେ ମୋତେ ଛୁଇଁ ଶୀତ
