ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ

ନୀଳିମା ନିବେଦିତା ସହିତ ଯେ ରହିଲା, ସେ ସାଥୀଆପେ ବାଣ୍ଟି ହୁଏ ଯାହାକୁ, ସିଏ ପ୍ରୀତିକଦପା କେବେ ବିଶ୍ରାମ ପରି ଲୋଡ଼ା ପଡ଼େ ବି ବିରତିଲୁହ ବନିଯାଏ ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ସମ୍ପତ୍ତି ! ଏଇ

ଲଲାଟେନ୍ଦୁ କବି ଚଳିବ ଜଳଧି ଜଳେ ଅଥଳ ଅତଳ ?ତୋଳିବ ବିପୁଳ ରତ୍ନ ଦୁର୍ମୂଲ୍ୟ ଉପଳ ? ୧॥ ଗୋଟିଗୋଟି ମଣିମୁକ୍ତା ଆଣିବ ଗୋଟାଇ,ସାଗର କି କହୁଅଛି କେବେ ନାହିଁ ନାହିଁ ? ୨॥

ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ଶାନ୍ତି ଦେବ ବୋଲି କହିଥିଲ ସିନା ଦୁଃଖ ଦେଇଦେଲ ବେଶିଲୁହ ପାଣି ମୋର ଶ୍ରାବଣଠୁ ବଡ଼, ସୁଖ ପାଇଲିନି ବେଶି । ୦ । ସୁଖ ଦୋଳି ପରେ ଝୁଲିବାଟା ମିଛ

ଜିତେନ୍ଦ୍ର ପରିଡ଼ା ତୁମେ କହିଥିଲ ଏଇ ଶୀତକୁବୁଣି ଦେବ ଗୋଟେ ସ୍ୱେଟରତୁମର ସେ ଚମ୍ପାକଢି ଆଙ୍ଗୁଳିରେସବୁଠୁ ମୁଲାୟମ ଉଲ୍ ଆଉ ସରୁକଣ୍ଟାରେ… ଅଧାଅଧି ବୁଣି ସାରିଲଣିଏଥରକୁ ମିଶେଇସାତ ଆଠ ଥର ମାପ ନେଲଣି,କହୁଛ ସମୟ

ସୁଶ୍ରୀ ଶିବାନୀ ଦାସ ଏବେ ତ ଆମେ ସବୁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁବେଶୀ ବେଶୀ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ !‘ମୁ୍ଁ-ମୁଁ’ ‘ମୋର-ମୋର’ ରେସମୃଦ୍ଧ ଆମେମାନେ ବିଭୁ ଭିକ୍ଷ୍ୟୁ ସାଜି ଅଛୁ । ଚଳନ୍ତି ଜଡ଼ମାନେ ଆମେପଥର ହୃଦୟ ନେଇକାଷ୍ଠ-ପାଷାଣ