Category: କବିତା

ଲତିକା ମହାପାତ୍ର || ୧ || ଭିଡ଼ ଭିତରେ ବି ଏକୁଟିଆ ଏଠିପ୍ରତିଟି ରାସ୍ତା ପରାମଥାରେ ମୋହର କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଦାୟକର୍ମକ୍ଲାନ୍ତି ବାଟସାରାଚିତ୍ରିତ ମୋର କାନଭାସ ଏବେସବୁ ଲାଗେ ନୂଆନୂଆକିସମ କିସମ କଷ୍ଟ ଯେ ଆଣେଉନ୍ମାଦ

ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ପଣ୍ଡା ଭସ୍ମ ଅଥବା ଚନ୍ଦନ ଚିତା ସଦୃଶବୋଳିନିଅ କପାଳରେ, ଦେଲି ମୋର ‘ସତୀତ୍ୱପଣ’ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, କୌପୀନ ପରି ଆବୋରି ନିଅ ତୁମ ଅଙ୍ଗରେମୋ ଷୋଳକଳାରେ ନିହିତ ଗୋଟିଏ ‘ଶୃଙ୍ଗାର’ । ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ

ଅଞ୍ଜଳି ପଟ୍ଟନାୟକ ଏ ମାଇପି ଜୀବନଟା ନାସେ ଦରସୁଖା ମୁଡୁକୁ ପରିଉପରକୁ ସବୁ ଦିଶୁଥାଏ ଠିକ୍ ଠାକ୍ଭିତରଟାହଜାରେ କଞ୍ଚାପଣର ଗନ୍ତାଘର… ଯୋଉଠି ସେ ଭାବିନିଏ ସେ ପାକଳହେଇଗଲାଣିଶୁଖି ପାଚି ମଜେଇ ଗଲାଣିମଞ୍ଜ ତା’ର ହେଇଗଲାଣି

ପ୍ରଦେଶ ପ୍ରଧାନ ଝିଙ୍କାରିର ଶବ୍ଦଗାଁମୁଣ୍ଡ ମଶାଣିରୁ ଶୃଗାଳର ଶୋକଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ଭେଦିକେହିଜଣେ ପଢ଼ୁଥିଲାଏକାନ୍ତରେସ୍ମୃତିର ପୃଷ୍ଠା ପରେ ପୃଷ୍ଠା । ସମର୍ପିତ ବୟସସମର୍ପିତ ସବୁ ପୁଣ୍ୟ, ଯାହା ଅର୍ଜିତକ୍ଷଣିକ ସମୟେକାହାର ମଙ୍ଗଳ ମନାସିପାହାଚ ପରେ ପାହାଚ

ଛବିରାମ ସେଠୀ ଉତ୍କଳ ମାଟିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେଓଡ଼ିଆ ସନ୍ତାନ ବୀରଅମରେ ଆଜି ଜୟଗାନ ତବଉତ୍କଳ ଦିବସ ସ୍ଵର ।(୧) ଉତ୍କଳ ମାଟିର ପୂରୁବ ଗୌରବମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନାମଫକୀରମୋହନ, ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଉତ୍କଳର ମହାମାନ୍ୟ ।(୨) ଗୈାରୀଶଙ୍କର, ରାମକୃଷ୍ଣ

ପ୍ରଣତୀ ତ୍ରିପାଠୀ ଶରୀର ସୁନ୍ଦର ସତପ୍ରେମଠୁ ନୁହେଁ…ସୁନ୍ଦରତା ଏକ ମୋହାସକ୍ତଆକର୍ଷଣ ସତହୃଦୟଠୁ ନୁହେଁ… ଦିଗନ୍ତ ନଥିଲେ ଦରିଆମେଘ ମଲ୍ହାର ନଥିଲେ ନୀଳିମାଅଦୃଶ୍ୟ ସେ ହାତର ଶୃଙ୍ଗାର ନଥିଲେ ସୁଷମା…ନିଃସର୍ତ୍ତ ନିଟୋଳ ଆଶ୍ଳେଷର ଅନୁଭବ ନଥିଲେ

ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ପଣ୍ଡା ମୋର ପ୍ରକୃତରେ ଜନ୍ମ ହେବାର ଥିଲାଅନ୍ତରୀକ୍ଷ କୋଣର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଲିଭା ଲିଭା ତାରାରେ,ଏ ପୃଥିବୀ ନାମ୍ନୀ ଗ୍ରହପିଣ୍ଡଟି ବହୁତ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା ମୋ ପାଇଁ । ଏତେ ବଡ଼

ଡଃ ବିଭୁଦତ୍ତ ନାୟକ ଉଡ଼ ପକ୍ଷିଣୀଯେତେଦୂର ପାରିବୁ, ତୁ ଉଡ଼ !ଏଇ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶବିଶାଳ ପୃଥିବୀରୁ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷସବୁ ତୋର, କେବଳ ତୋର …ମୋର ସବୁତକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ନେ,ନିଜ ଉପରେ ଭରସା ରଖତୁ ନିଶ୍ଚେ

ଭାସ୍ଵତୀ ବାସୁ ତିଥିର ମାଆ ବେଶ ଆଧୁନିକାବିଚାରରେ, ପୋଷାକରେ, ମନସ୍କରେ । କିନ୍ତୁ ଯେବେ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଦର ମାପ ସମାନ ହେଇଗଲାତିଥିର ମାଆଙ୍କ ଛାତି ଦୁଲୁକିଲାଝିଅଗୁଡ଼ାକ ପୁଅଙ୍କ ଠାରୁ ଜଲଦି ବଡ଼ ହେଇଯାଆନ୍ତିପୁଅଟିଏ ହେଇଥିଲେଆଉ

ହିମାଂଶୁ ପରିଡ଼ା କିଛି କୁହ ନାହିଁକହିବା ବି ଦରକାର ନାହିଁକିଛି ନୂଆନୂଆ ରୂପ ବେଶ ନେଇଆସିବା ବି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁତୁମେ ଯେମିତି, ସେମିତି ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ । ପିନ୍ଧି ପିନ୍ଧି ପାରୁ