Author: ସହ-ସମ୍ପାଦକ

ସ୍ନେହାଶିଷ ତ୍ରିପାଠୀ ମୁଁ କେଉଁ ଏକ ଦୁର୍ଗମ ଇଲାକାର ମଫସଲି ଝିଅଟିଏ…ନାଆଁ ମୋର ସୁନୟନା…। ଛାତିରେ ଦୁଃଖର ପାହାଡ଼କୁ ଚାପି ରଖି ବିହସିପାରେ ମନଖୋଲା ହସ…ପର ଦୁଃଖ ଦେଖିହୋଇପାରେ ମୁଁ ସମଦୁଃଖୀ…। ଆପଣାର ହୋଇପାରେତୁଣ୍ଡ

ଚିଦାନନ୍ଦ ଦେହୁରୀ ଯେତେ ବି ଚାହିଁଲେ ଏ ହୃଦୟ କୋହଲୁଚେଇବା ପାଇଁ ତାହାରି ଆଗେ,କୋହକୁ ଦୂରେଇ ହସେଇବା ପାଇଁପ୍ରେମରେ ପ୍ରେମରେ ମୋ ପ୍ରିୟା ରାଗେ । ପ୍ରେମ ସିନା ଅଟେ ଅଢେଇ ଅକ୍ଷରସିନ୍ଦୁକରେ କିବା

ଉଷା ଶତପଥି ପିଲାଦିନ କଥା ମନେପଡେ..ବଣଭୋଜି କରିବାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁମତିବାପାଙ୍କ ସେ ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ ଠାଣି,ମା’ର କାକୁତିମିନତିସବୁ ବୃଥା ହୁଏମିଳେନା ‘ହଁ’ ଟିଏ .. ମନେଥିବ … ଆଦ୍ୟ ଯୌବନରେପ୍ରେୟସୀଟି ପାଇଁ ସାଇତି ଥିବାସ୍ନିଗ୍ଧ

କୃଷ୍ଣ ମହାରଣା ବାଡ଼ି ଅଗଣାରେ ଶୁଖୁଥିବାଭାଉଜର ପଣତ କାନିରେଅଇଁଠା ମୁହଁକୁ ପୋଛୁ ପୋଛୁମୋ ଶାଢ଼ୀ ଅସନା ହେଇଯିବ କହିପୁଅକୁ କାଖରେ ଯାକିଦୌଡ଼ ଆସୁଥିବେ ଭାଉଜକିଛି ଏମିତି ଥାଏ ମୋ ଗାଁ । ଦି’ ହାତରେ

ସ୍ନେହାଶିଷ ରାଉତ କାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ବୈଶାଖର ଖରାଦେହ ଯାଉଥାଏ ତାତିକାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଶ୍ରାବଣର ଧାରାଭିଜୁଥାଏ ନିତି ନିତି । କାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ମଧୁର ସପନଦେଖି ପାହୁଥାଏ ରାତିକାହା ପାଇଁ ପ୍ରେମ

ସୁଧାଂଶୁ ଶେଖର ବେହେରା ତୁମକୁ ତ ତୁମ ଜୀବନ ମାଗି ନଥିଲି …ମାଗିଥିଲି ଜୀବନର କିଛି ସମୟ,ତମେ ତାକୁ ବି ଦେଇ ପାରିଲନି …ଯିଏ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲା;ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିଲେ

ମଧୁମିତା ମିଶ୍ର ପଥର ପଥରେ ପଡ଼ି ରହିଥାଏ ନଯାଏ କାହାରି ଦୃଷ୍ଟି…ପଥର କୁହେନା କେବେ ସେ ଅଟଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ହିଁ ସୃଷ୍ଟି…।ପଥର ଆସିଲେ କାହାରି ବାଟରେ ଗୋଡ଼ରେ ଆଡ଼େଇ ହୁଏ…ପଥର ରହିଲେ ନଈର ଭିତରେ