ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ

ବେବିନା ରଥ କେଉଁ ଆଲୋକର ମୋହରେଜୀବନର ସହରକୁଆକସ୍ମିକ ପଶିଆସେ ଅନ୍ଧାରର ନଈତାସ୍ ଘର ଭଳି ଭୁଶୁଡି ପଡ଼େଛାତି ଭିତରର ଇମାରତଯେଉଁ ଇମାରତ ଗଢିଥିଲୁ ଆମେପୂର୍ବଜଙ୍କ ରକ୍ତ ଓ ସ୍ୱେଦରେ । ମଦଭାଟିରେ ମୁହ୍ୟମାନ ମାନବିକତାନିଶାଗ୍ରସ୍ତ

ଶୁଭଶ୍ରୀ ମହାରଣା ବିଶ୍ଵାସର ତାରବାଡ଼ରେବନ୍ଧା ରହିଛି ଆମ ସମ୍ପର୍କଯୋଉଠି ସନ୍ଦେହ ଓ ଅବିଶ୍ଵାସର ସ୍ଥାନ ନାହିଁବସ୍ ର ସିଟ୍ କୁ ରୁମାଲ ପକାଇଅକ୍ତିଆର କଲାପରିରଖିଛି କେବଳ ଚେନାଏ ହସଓ ମୁଠାଏ ଆତ୍ମବିଶ୍ଵାସ । କେବେକେବେତା’ର

ପ୍ରସନ୍ନ କୁମାର ସ୍ୱାଇଁ କେତେ ତପସ୍ୟାରେ ପାଇଥାଏ ଏ ନାଁ … ଅଥଚ ନିଜ ଘରେ ନିଜେ ଶତ୍ରୁତା କରେରୋଗ ପରି ଦେହ ଦେଇପିଣ୍ଡି ପାଖେ । ନିଜ ଅଙ୍ଗ, ନିଜର ଉପାଙ୍ଗକୁ ନିଜେଫୋପାଡ଼ିବା

ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ମାଝୀ ବଳଭଦ୍ର କହୁଛନ୍ତି ଜଗା ଆଡ଼େ ଚାହିଁଆସିଗଲା ଝାଞ୍ଜି ଖରା କି କରିବା ଭାଇ !ଜଗନ୍ନାଥ ମୃଦୁ ହସି ବୋଲନ୍ତି ଉଦନ୍ତପଖାଳ ମହିମା ଶୁଣ ଭାଇ ବଳବନ୍ତ । ଶୀତ ଉଷାରେ ଗାଧୁଆ