Category: କବିତା

ଛବିରାମ ସେଠି ହେ ପରମଗୁରୁ ପରମ ଈଶ୍ଵରତୁମ୍ଭେ ଯେ ବିଦ୍ୱାନ ଗୁରୁମହାଚେତନାର ପରଂବ୍ରହ୍ମ ତୁମେଜ୍ଞାନ ଜ୍ୟୋତି ମହାମେରୁ । (୧) ଏକାଧାରେ ଥିଲ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଗୁଣୀଶିକ୍ଷାବିତ୍ ଦାର୍ଶନିକସର୍ବପଲ୍ଲି ଭାବେ ରାଧାକ୍ରିଷ୍ଣନ୍ ନାମେମହା ମେଧା ବିଚାରକ

ଗୀତାଞ୍ଜଳି ପୃଷ୍ଟି ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଦେବ ଦେବତା ସମାନତୁମ ପଦେ ରଖି ଲୟଅତିକ୍ରମି ବାଧା ଜିଣିବି ଜଗତତୁଟାଇ ମନରୁ ଭୟ । ତୁମ କର ସ୍ପର୍ଶେ ଦୂରହେଲା ମୋରଅଜ୍ଞାନ ତମସା ଘୋରଦେଖାଇଲ ତୁମେ ଶୂନ୍ୟରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣକୁବ୍ରହ୍ମମୟ

ପୁଷ୍ପଲତା ଶତପଥୀ ଭୁଲି ହୁଏନାହିଁ ଅଭୁଲା ଅତୀତସ୍ମୃତି ହୋଇଯାଏ ରହିଯେତେ ଖୋଜିଲେ ବି ମିଳେନାହିଁରହେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ହୋଇ । ହେ ମୋର ଅତୀତ କାହିଁ ଚାଳିଗଲମୋତେ କରିଦେଇ ଏକାଅଫେରା ରାଇଜେ ରହିଅଛି ମୁହିଁସାଉଁଟୁଛି ପରିଭାଷା

ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ରକେଟରେ ବସି ଚାଲ ଆମେ ମିଶି ପଳେଇଯିବା ଜହ୍ନକୁସେଇଠାରେ କେତେ ମଜା କରି ସତେବଢ଼େଇଦେବା ପ୍ରେମକୁ…….ରକେଟରେ ବସି ଚାଲ ଆମେ ମିଶି….. ! ୦ ! ଥଣ୍ଡାଥଣ୍ଡା ମନ କାଟି ସବୁଦିନହସିବା

ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ମାଝୀ ରାତିରେ ଆଲୋକ ଦେଖାଏ ଶଶାଙ୍କଶୀତଳତା ଭରିଦିଏଗୁରୁଦ୍ରୋହୀ ଶାପ ପକ୍ଷେ ଆଲୋକିତପକ୍ଷେ ଅନ୍ଧକାର ସହେ । ଶିବଙ୍କ ଜଟାରେ ଶୀତଳତା ଭରିରାହୁକେତୁ କୋପ ସହଗ୍ରହ ମଧ୍ୟେ ଗଣା ପ୍ରଭାବିତ କରେଜୀବନକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହ

କହ୍ନେଇ ସାହୁ କବିର ମୃତ୍ୟୁ ପରେହାତ ତାର ଛିଣ୍ଡି ପଡ଼ିଲା ଶିକୁଳିରୁବର୍ଷା ଘନେଇ ଆସିଲାଇତସ୍ତତ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ ଗଛମାନେଆକାଶ ବରଫ ପାଲଟିଗଲା,ମାଟି ଉର୍ବର ହେଲା କବିର ରକ୍ତରେ l କବି ଜନ୍ମିବାର ଗୋଟେ

ଡ. ଅମୀୟ ମହାପାତ୍ର ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟିଲାପୂରୁବ ଆକାଶେ ସୂରୁଯ ଉଠିଲାପକ୍ଷୀ କଳରବ ସକାଳ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇଗଲା । ସକାଳ ଶୀତଳ ସୁଲୁସୁଲୁ ବାଆଦେହ ଉଲୁସାଇ ଦିଏ,ସୁନ୍ଦର ଶ୍ୟାମଳ ପ୍ରକୃତି ସୁଷମାଜନ ମନ ମୋହି ନିଏ

ଘନଶ୍ୟାମ ପଲେଇ ଶ୍ରବଣ କୁମାର ଅନ୍ଧ ବାପାମା’ରକରୁଥିଲା ସଦା ସେବାକାନ୍ଧରେ ଭାରକୁ ବୋହିଣ ଦିହିଁଙ୍କୁକରଇ ଆଣିବା ନେବା । (୧) ତାଙ୍କରି ଶରଧା ଦୂର କରେ ବାଧାସଞ୍ଚାରେ ନୂତନ ପ୍ରାଣଏ ସ୍ଥାନୁ ସେ ସ୍ଥାନ

ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ଚିତ୍ରଲେଖା ତୁମେ ନିରିମାଖୀ ହେଲଧୋକଡ଼ି ପଣତ ଲାଜଶୁଖିଲା ଗେଲରେ ଆଖିର ଓଦାକୁକଅଁଳ ଗେଲେଇ ସଜ । ଶାନ୍ତିର ମନ୍ତ୍ରରେ ଘରର ଦିଅଁଙ୍କୁପୂଜାରେ ଲାଗିଚ ବେଶିଅଶାନ୍ତି ରାଗକୁ କେହି ବି ଦେଖିନିପାଇଛ ବରକୁ

ଗୌରପ୍ରିୟା ଦାଶ ବୋଉ ମାତ୍ର ଏକ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ ମାୟା ମମତାରବୋଉର ବର୍ଣ୍ଣନା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ ଥରହର,ଓଠରେ ମୋ ଦରୋଟି ଶବ୍ଦ ଖଞ୍ଜିଥିବାଅସରନ୍ତି ଶବ୍ଦର ଭଣ୍ଡାର। । ବୋଉ ମୋ ସର୍ବସ୍ୱ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ଵ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରକି