Author: ସହ-ସମ୍ପାଦକ

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ତୁମେ କହିଥିଲ,ବସନ୍ତ ଆସିଲେ, ତୁମେ ବି ଆସିବ,ତୁମରି ସେ ସୁକୁମାରୀ କୁମାରୀ ଅଙ୍ଗଲତାକୁସୋରିଷ ଫୁଲର ହଳଦିଆ ଶାଢୀରେ ସଜାଇମୋତେ ପ୍ରୀତି ଉପହାର ଦେବ । ତୁମେ କହିଥିଲ,ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ,ଥିରିଥିରି ମଳୟ

ଡମ୍ବରୁଧର ବେହେରା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେକିଛି କୁଳଙ୍ଗାର,ରୋମୀୟ ,ବାଳୁଙ୍ଗାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ,ମନୋହରମନ ମୁଗ୍ଧକର ଦିବସଯିଏ ଦେଇପାରିବ ଗୋଲାପ ଫୁଲନିଜ ଗାର୍ଲଫ୍ରେଣ୍ଡ ,ସହପାଠୀମନର ମାନସୀଙ୍କୁପ୍ରେମର ପାଉଣା ରୂପେରୂପସୀର ରୂପରେଘାଇଲା ହୋଇମହାବଳ ବାଘରହିଂସ୍ର ରୂପକୁ ଲୁଚାଇଶାକାହାରୀ ବେଶରେହିଡ଼

ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଲାଲ ‘ଭାଷା’ ନିଜେ କେବେ ବଞ୍ଚେ କି ?ନା, ଭାଷାକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ହୁଏ ! ଭାଷାକୁ ବି ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, କୀଟ-ପତଙ୍ଗ ଓ ସରୀସୃପ ଭଳିପ୍ରବଳ ଭୋକ ହୁଏ;ରୋଗ ବି ହୁଏ ଭାଷାକୁ

ସରୋଜ ବଳ ନା ମୁଁ ପଢ଼ିଛି ରେଭେନ୍‍ସାରେନା ମୁଁ ଗୀତଗାଇଛି ଆକାଶବାଣୀରେନା କରିଛି ମହାନଦୀରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାବିହାରନା କଟକଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ପଥରବାଘର ଆଁ ଭିତରେହାତ ପୂରାଇ ହସିଛି ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ତଥାପି କଟକ ଅଟକାଏ ସବୁଥରଅନ୍ୟମନସ୍କ

ଡମ୍ବରୁଧର ବେହେରା ମୁଁ ଲେଖେ…ମୋ ପାଇଁତୁମ ହୃଦୟର କୋହକୁଆଖିର ଲୁହରେନିରବତାର ସରବତରେସାକାରିନ ମିଳାଇଢକଢକ କରି ପିଇଆତ୍ମସନ୍ତୋଷର ବାହାବା ନେବାକୁ… ମୁଁ ଲେଖେ…ମୋ ଛାତିର କଲିଜାରୁସିଗାରେଟର ଧୁଆଁପ୍ରତିଶୋଧର ନିଆଁ ଜଳେ ବୋଲି… ମୁଁ ଲେଖେମଣ୍ଡୁକକୁ ଅହିତିଳତିଳ

ପବିତ୍ର ବେହେରା କେଉଁ ସମୟରେ ଗଢିଛି ବିଧାତାଲାବଣ୍ୟବତୀ ରୂପକୁ ତୋହର, ମନରେ ଉଠଇ ଆଶା ଅସୁମାରୀଦେଖି ଶ୍ୱେତପଦ୍ମା ମୁଖକୁ ତୋର, କେଉଁ ରାଇଜର ଅପସରୀ ତୁମେରମ୍ଭା ମେନକା ବିଦ୍ୟୁତା ନା ଉର୍ବଶୀ, ରୂପଲାବଣ୍ୟର ଗନ୍ତାଘର