Author: ସହ-ସମ୍ପାଦକ

ଅମିତା ମହାନ୍ତି ମାୟା ମୋହରେଥରେ ଥରେ ବସନ୍ତମଳୟ ବହେ…ଫଗୁଣ ରଙ୍ଗ ବୋଳେଆଲୁଅର ହସ ଦେଖିଅନ୍ଧାର ବାଟ ଜଗିଥାଏଖରାଛାଇ ମିଶା ଅଗଣାରେଖେଳେ ଲୁଚକାଳି ବିନାସଂକୋଚରେ । କେଉଁଠି କେମିତିମୋହଟିଏ କଅଁଳି ଆସେ,କାହାର ବିଶ୍ଵାସର ଆଶ୍ୱସ୍ତିଟିଏସଂସାରକୁ ଘେରି

ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ପଣ୍ଡା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାର ଦକ୍ଷତା ଆମର ଆଉ ନାହିଁଆମେ ଖାଲି ଶୁଣୁ ଅର୍ଥ, ଯାହା ଶବ୍ଦଙ୍କର ନୁହେଁ । ଶବ୍ଦ ଥିଲା ତାହାଯାହା ଗଛ କହୁଥିଲା ଗଛ କଟାଳୀକୁଉଞ୍ଚେଇଲାବେଳେ କୁରାଢି,ଶବ୍ଦ ଥିଲା

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ହେ ପୃଥିବୀ,ତୁମେ କାଳେ ସର୍ବଂସହା ଧରିତ୍ରୀ,ତୃମେ ସୃଷ୍ଟି, ତୁମେ ଜନନୀତୁମରି କାରଣ ଏଇ ସମଗ୍ର ସୃଜନୀ । ନାରୀ ବି ତ ସବୁ କିଛି ସହିଯାଏ,ପଣତରେ ଲୁହ ପୋଛି ଦୁଃଖ ସବୁ

ମନୋଜ ମିଶ୍ର ସବୁ ତାରାମାନେକାଳେ ଦିନେପ୍ରେମିକା ଥିଲେ,ଖୁବ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ.. ସେମାନେ କବିତା ଲେଖିଲେରଡ଼ ନିଆଁରେ ଜଳିଲେଖୁବ ଜାଳିଲେଆଉ..ସୁନା ପରି ଦାଉଦାଉ ଝଟକିଲେ… ହଠାତ ଦିନେଖବର ଉଡିଲା..ଆକାଶ ଶାଖାରେସେମାନେମାଳମାଳ ହେଇ ଟାଙ୍ଗି ହେଇଗଲେ.. ସମସ୍ତଙ୍କ

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ବୈଶାଖର ଧୁଉ ଧୁଉ ଦିପହରେସବୁ କିଛି ଜଳୁଛି ଯେମିତି,ଜନପଦ, ନଗରର ରାଜରାସ୍ତା,ବୃକ୍ଷର ପ୍ରତିଟି କୀଶଳୟସବୁ କିଛି ଜଳିଯାଏ ଏଠି ।ଜଳିଯାଏ ପଥିକର ପାଦ,ତୁମେ କି ଜାଣିଛ ?ତିଳେ ଧୁଆଁ ଦିଶେନି କେଉଁଠି,ସମସ୍ତେ