Category: କବିତା

ଗୌରପ୍ରିୟା ଦାଶ କାହିଁ କେଉଁ କାଳୁଆଣ୍ଠୁ ମାଡ଼ି ବାଲିକୁ ଜାବୁଡ଼ିବେଳାଭୂମି ପରେ ଆଁ କରି ପଡ଼ିଛି ସେକାଠଗଣ୍ଡି ନୁହଁ ଖାଲି…ମୂକସାକ୍ଷୀ ସିଏ ବିତା ସମୟରଦଣ୍ଡ, ଦିନ, ମାସ ଓ ବର୍ଷର । ହିସାବ ରଖିଛିଗୋଟିଗୋଟି

ଛବିରାମ ସେଠୀ ହେ କଳା ଗୋସାଇଁ ରହିଛୁ ଅନାଇବଡ଼ ଦାଣ୍ଡେ ନିତି ଧାଇଁବାନା ତୋର ଉଡ଼େ ବଡ଼ ଦେଉଳରେନୀଳ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ । କଳ୍ପବଟ ତୋର ମନ ମୁଗ୍ଧ କରେସବୁଜ ପତ୍ରର ଛାଇମୁକ୍ତି ମଣ୍ଡପରେ

ଲୋପାମୁଦ୍ରା ପରିଡ଼ା ଶିଖ ପୁଅ …ସତ୍ୟକୁ ଆୟୁଧ କରିବା ଶିଖମୁଠେଇ ଧର ତୋ ମାଆର ପଣତମୁଠା ଶକ୍ତ କରଯେମିତି କେହି ଚାହିଁବାର ସାହାସ କରିବେନିଆଜନ୍ମ । ପ୍ରକୃତି ସାରା ତୋର ମାଆଜଗ ପୁଅନିଜକୁ ଜଗସବୁ

ଦୀପଙ୍କର ଦାସ ନୂଆ ନୂଆ ଗଣି ଶିଖିଥିବା ଗୋଟେ ପିଲାଆଙ୍ଗୁଳିଠୁ ଦାନ୍ତ ଗଣିବାରେ ତାର ବେଶୀ ରୁଚିଥିଲା । ପାଣିକୁ କହିଲା ତୋ ଆଖି କେତେ ଛଳଛଳ, ତୋର କଣ ଦାନ୍ତ ନାହିଁ ?ମୋତେ

ସତ୍ୟରଞ୍ଜନ ପ୍ରହରାଜ ଗୋଟେ ଅନ୍ତର୍ବସ୍ତ୍ର ହଜି ଯାଇଥିଲାପିପିଲିରେ, ହାଥରାସରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଲ୍ଲୀରେପଦଯାତ୍ରାରେ ଥିଲେ ଆମେଶୋକସଭାରେ ବି ଆମେଯଦିଓ ବସ୍ତୁତଃ ଛୁଟି ମିଳିନଥିଲା ଅଫିସରୁସମୟ ନଥିଲା ଜଂଜାଳରୁଅଥଚ ସୁନ୍ଦର ଯୁକ୍ତି କରିଥିଲେ ସଂଗତରେଗୋଟେ ଦୁଇଟି କବିତା

ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ପଣ୍ଡା ମୁଁ ଏକ ଦେହଭିନ୍ନାଭିନ୍ନ ଅବୟବାଂଶରେସୁଖଞ୍ଜିତ ଏକ ଚଳମାନ ପଦାର୍ଥ । ଆକାଶ ପରି ମୁଁ ଢିଲା ନୁହେଁନୁହେଁ ସମୁଦ୍ର ପରି ହୁଗୁଳାବରଂ ମୋର କବଜାରେ ସେମାନେ ଛନ୍ଦା,ଯେମିତି ମାଟି !

ରାଜେଶ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀ ଯୁଦ୍ଧ ଆମ ଦେଶରେ ଅବା ଯୁଦ୍ଧମୁହାଁ ଦେଶରେ ଆମେପ୍ରଶ୍ନ କଲା ବୁଢ଼ୀମା’, ଟିଭିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଖବର ଶୁଣିଛି ଏବେକହିଲି ଦୁଇଟି ଯାକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ସମାନ ଆମ ପାଇଁ ଲୋ ବୋଉ

ହିମାଂଶୁ ଆଚାରୀ ଗୋଟେ ମୁଠା ତୁମ ଆକାଶରେ ଭରା ଆର ହାତ ମୁଠେ ମାଟିହସେ ଲୁଚିଥିଲା ରାତିର ଅନ୍ଧାର, ଆଖିରେ ଭୟର ପଟିଚୁପିଚୁପି ଯେବେ କଥା କହୁଥିଲ, ସେ କଥା ନଥିଲା କଥାଦୂରେ ଯିବା

ଦେବବ୍ରତ ଜେନା ଗୋଟେ ପାଗଳ କବିଏଇଠି ବସିଥିଲା ଟିକେ ଆଗରୁ । କହୁଥିଲା ରାତି ଗୋଟେ ନଈ । ତା’ ସେପାରିକୁ ନେବାର ଅଛିନିଦନିଆଁନକ୍ଷତ୍ର । କହୁଥିଲା ମୁଠେ ପୋଡ଼ା ଘାସ ବନ୍ଧା ପକେଇଜହ୍ନରୁ

ଏଲି ମହାନ୍ତି ବିଚରା କବିକେତେ ଗାଳି ଶୁଣିବ ? କୋଉଠି ଶିକାର ହେଲାକବି କାନ୍ଦିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କୋଉଠି କାହା ପ୍ରତି ଅବିଚାର ହେଲାକବି କାନ୍ଦିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ଯଦି ଉତ୍ତର ଦିଗ ପାଇଁ କାନ୍ଦିଲା ତପୂର୍ବ