Author: ସହ-ସମ୍ପାଦକ

ମନୋଜ ମିଶ୍ର ସବୁ ତାରାମାନେକାଳେ ଦିନେପ୍ରେମିକା ଥିଲେ,ଖୁବ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ.. ସେମାନେ କବିତା ଲେଖିଲେରଡ଼ ନିଆଁରେ ଜଳିଲେଖୁବ ଜାଳିଲେଆଉ..ସୁନା ପରି ଦାଉଦାଉ ଝଟକିଲେ… ହଠାତ ଦିନେଖବର ଉଡିଲା..ଆକାଶ ଶାଖାରେସେମାନେମାଳମାଳ ହେଇ ଟାଙ୍ଗି ହେଇଗଲେ.. ସମସ୍ତଙ୍କ

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ବୈଶାଖର ଧୁଉ ଧୁଉ ଦିପହରେସବୁ କିଛି ଜଳୁଛି ଯେମିତି,ଜନପଦ, ନଗରର ରାଜରାସ୍ତା,ବୃକ୍ଷର ପ୍ରତିଟି କୀଶଳୟସବୁ କିଛି ଜଳିଯାଏ ଏଠି ।ଜଳିଯାଏ ପଥିକର ପାଦ,ତୁମେ କି ଜାଣିଛ ?ତିଳେ ଧୁଆଁ ଦିଶେନି କେଉଁଠି,ସମସ୍ତେ

ଚିତ୍ତରଞ୍ଜନ ପଧାନ କେବେ ଘିଅ ସଳିତା ଜାଳିଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ସିନ୍ଦୂର ଲଗେଇକି କେବେ ରକ୍ତ ଧାରେ ଦେଇବା’ ମୋର କରିନି ପୂଜାଆଖି ବନ୍ଦ କରି ପଢି ନାହିଁ-“ଯା ଦେବୀ ସର୍ବ ଭୂତେସୁମାତୃ ରୁପେଣ ସଂସ୍ଥିତାନମ୍ଃ

ସଂଘମିତ୍ରା ସାମନ୍ତରାୟ କେତେ ଭାବିଚିନ୍ତି ମତି ହେଜିଘରେ ତୁମ ନା ଦେଇଥିଲେ ନୀଳୋତ୍ପଳ !ନୀଳ ପୁଣି ଉତ୍ପଳ….ଆହାଃ,କେତେ ସୁନ୍ଦର ସତେ, କେଡ଼େ କମନୀୟ !ହେଲେ ଦିନେ ଭଲା କୋଉ ଗଭାରେ ସାଜିଲ ଦରଫୁଟା କଇଁ