ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ

ନିବେଦିତା ମିଶ୍ରଗୁରୁ ସେ ଯେତେ କୋଲପ ମାରିଲୁଚେଇ ରଖିଲେ ବିମତେ ଆଦୌ ଅଛପା ନଥିଲାତା ଦୁଃଖ, ତା ଲୁହ, ତା ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସଅବା ସେ ଗୋପନରେ ହତ୍ୟାକରିଥିବା ତା ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛାମାନଙ୍କୁତା ଆଦରର ସ୍ଵପ୍ନମାନଙ୍କୁ ସେଥିପାଇଁ

ଅମିତା ମହାନ୍ତି ଜୀବନର ମାନଚିତ୍ରରେକେତେବଳେ ରଙ୍ଗ ବଦଳି ଯାଇଛି । ଶିଳାଖଣ୍ଡରେ ଆଙ୍କିଛି ନିଜ ଛବିପରିଣତି ବୟସରେଭରପୁର ରଙ୍ଗୀନ ମନ ଭଳି । ବୟସ ବଦଳିଲେବଦଳିଯାଏ ମନର ଭାବନାପିଲାଦିନେ ଲେଖୁଥିଲିଶୈଶବ କବିତାଯୌବନରେ ଆସିଲାପ୍ରେମର ଫର୍ଦ୍ଦ

ଅସିତ କୁମାର ପଣ୍ଡା ଆଦ୍ୟ ଆଷାଢ଼ର ଆଦ୍ୟ ବିନ୍ଦୁ ତୁମେ ମୁଁ ଅଧା ଓଦା ଦେହ ।ତୁମେ ବସୁଧାର ବତୁରା ବାସନା, ମୁଁ ମଟାଳ ମାଟିର ମୋହ ।। ମୁଁ ବୈଶାଖର ଡ଼ହଡ଼ହ ଖରା

ସଂଘମିତ୍ରା ଭୂତିଆ ଯେବେ ଆମେ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁଜାଣି ନଥିଲୁ,ସେବେ ହିଁ ହେଇଥିଲାଆମର ପ୍ରଥମ ଦେଖା ! ଯେବେ ଦୁହେଁ ନାଁ ଜାଣିଲୁ ଦୁହିଁଙ୍କରସେବେ ଜଣେ ଅନ୍ୟରଭାଷା ଚିହ୍ନିବା ଛଡ଼ାଆଉ କିଛି କାମ ନଥିଲା ଆମର

ଲତିକା ମହାପାତ୍ର ଉତ୍ତପ୍ତ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଜୀବନରଭିନ୍ନ ଗୋଟେ ବାସ୍ନା ଜହ୍ନ ଅଛି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ନାହିଁରାତି ଅଛି ରତି ନାହିଁପ୍ରିୟ ପାଶେ ପ୍ରୀତି ନାହିଁଜୀବନର ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ.. ମୁଁ ନିଜକୁ ପଚାରେ ଏମିତିକହେ କିଛି ଅଛି କିଛି