Category: କବିତା

ଲତିକା ମହାପାତ୍ର ଆଜିକାଲି ଖୁବ ହଇଚଇଗୋଟେ ତୁମ୍ଭି ତୋଫାନଅସମ୍ଭବ ଦରଦର ସୁଅଲେଖନୀମାନେ ଚଳଚଞ୍ଚଳମୁଖା ତଳେ ଜାନୁଆର ହସକୁତ୍ସିତ କଟାକ୍ଷଦରଦର ଝୀନ ଆବରଣ ତଳେକାମନାର କୋଳାହଳ … ଆମେ କେଉଁ ସବୁ ଦୁଃଖକୁ ବଖାଣିବାବିକଳରେ କ୍ରନ୍ଦନ

ଡ. ଶୈଳଜା ମିଶ୍ର ଆଜିର ଶିଶୁକାଲିର ଭବିଷ୍ୟତଏହି ଭବିଷ୍ୟତ ଯେଟ୍ରାଫିକ ପୋଷ୍ଟରେଭିକ୍ଷୁକଭୋକ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନାଇଲପାଲିସ, ଡ଼େଣ୍ଡରାଇଟସେମାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଭବିଷ୍ୟତ ଗୋଟିଏ କଣ ?ମାଆର ଛାତିକୁଜାବୁଡ଼ି ଧରିଶୁଖିଲା ମୁଁହକୁଦେଖିବାକୁ ମିଳେରାଜ ରାସ୍ତାରେ ନୁଖୁରା ବାଳ,

ସରୋଜ କୁମାର ପଣ୍ଡା ଶୁଣ…!!!ଥରେ ଏ ଆଖିକୁ ଚାହଁ ନା !ତୁମ ପ୍ରତିଛବି ଦେଖାଯିବ । ଜାଣିଛ,ତୁମେ ବହୁଛ ନିଶ୍ୱାସରେ । ସ୍ପନ୍ଦନର ଶବ୍ଦ ଟିକିଏ ଶୁଣ ତ…!ଜାଣିପାରିଲ ଏବେ ? ତୁମେ ବହୁଛ

ଅଜୟ କୁମାର ବେହେରା ତୁମରି ସୁଢ଼ଳ ଦେହ-ଦେହଳୀରେମନକୁ ଜଗାଇ ଖୋଜିଛି ଯେତେଜାଣିପାରି ନାହିଁ ଏଯାଏଁ ଏ ମନଦେଇଛି କେତେ ବା ପାଇଛି କେତେ ।। ୦।। ଦେଇଥିଲି ମୁଁ ଯେ ଏମିତି ସୋହାଗତୁମେ ଲୋଡୁଥିଲ

ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ଏଇ ସଂପର୍କର ଚାରିକାନ୍ଥ ତୋଳିତୁମକୁ କରିଛି ବନ୍ଦୀସହଜରେ ଆଉ ମୁକୁଳିବା ପାଇଁମିଛରେ ହେବନି ଧନ୍ଦି ! ମନ ସିମେଣ୍ଟରେ ଲୁହ ହସ ଫେଣ୍ଟିକରିଛି ବଢ଼ିଆ ପାଗପ୍ରେମ ଇଟା କେବେ ଭୁଷୁଡ଼ିବ ନାହିଁସନ୍ଦେହ

ନୀଳିମା ନିବେଦିତା ବର୍ଷାକୁ ନୁହେଁ; ଭଲପାଏ ମୁଁ ବଉଦକୁ !ବର୍ଷା ତ ଭିଜେଇ ଦେଇ ସାରିଦିଏ ତା’ ଉଦ୍ଦାମତାକଳା ରଙ୍ଗର ବଉଦରେ କିନ୍ତୁଲାଖିଥାଏ, ହଜାରେ ରକମର ସମ୍ଭାବନା… ମିଳନରେ ନୁହେଁ ମଜା ଥାଏ ବିରହରେ

ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ଝରାଫୁଲ ଝରିଗଲା ଦେଇଗଲା ବାସକମନୀୟ ରୂପ ଗୁଣ ହୋଇନାହିଁ ଶେଷ………ଝରାଫୁଲ ଝରିଗଲା ……..! ୦ ! ଏଇ ମନ ସାଇତିଛି ଆପଣାର ପରିପର ବୋଲି ଭାବିନାହିଁ କେବେ ହତଶିରୀ,ଜୀବନକୁ ଛୁଇଁଥିଲା ସିଏ

ଲତିକା ମହାପାତ୍ର ବେଶ କିଛି ସମୟ ଧରିକିଛିଗୋଟେ ଜମିଗଲାଣିପଥୁରିଆ ଏ ବୁକୁରେ … ଚାଲ ! ଖୋଜିବା ତା’ ସ୍ୱରୂପଆବିଷ୍କାର କରିବା ତା’ ରୂପରେଖ ! ସେ ବଡ଼ ବିଚିତ୍ରଅଦ୍ଭୁତ ଯାହା ସ୍ୱରୂପମୁଁ କଣ

ରବି କୁମାର ମହାନ୍ତି ଶାଳ ଗଛ ଫାଙ୍କରେଲାଲ୍ ଟହଟହ ସୁର୍ଯ୍ୟରୁ ଫାଳେ ଦିଶିଲାଣି,ପେଟରେ ପେଟେ ଅନ୍ଧାର ପୁରେଇପୋକତି ମାଇପ ପରିଧକଉଛି ଖଣ୍ଡେ ଦୁରରେ ଦିଶୁଥିବା ରୋଗୀଣା ଜଙ୍ଗଲ । ଭାଡିରୁ ଗଞ୍ଜା ଡାକିଲା କକ୍

ଚିତ୍ତରଞ୍ଜନ ନାୟକ ଖୋଲିଦେଲି ନିଜଠି ନିଜକୁସବୁ କଟାଦାଗସବୁ ଘା, ଝାଳଗନ୍ଧସବୁ ଅସହାୟତା, ଅହଙ୍କାରଏ ସବୁ ତୁମରକହିପାରିବିନି କି ଆସ ଢାଙ୍କିଦିଅଏ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତରର ଅପରାଧଏ ଅମୃତ ଅମୃତ ଦିଶୁଥିବାତତଲା ଜହରବୈରାଗ୍ୟ ପରି ଶୂନଶାନଏ ନିଆଁର