Author: ସମ୍ପାଦକ

ଦେବଯାନୀ ରାୟ ବସନ୍ତର ପ୍ରଥମ ଛୁଆଁରୁମରି ଗଲାଣି ଶୀତପୃଥିବୀରୁଦେହରୁ….. । ଫୁଲ ପସରାକୁ ବିଦାୟ ଦେଲାବେଳେଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି ପ୍ରେମୀତଥାପି, ଆଶା ଆଶ୍ୱାସନାର ଦୁର୍ବାର ମୋହରେଭାସିଚାଲେ ଜୀବନସେଥିରେ ଲୁଚା କଥା ବେଶୀନିବିଡ଼ତା କମ୍‌…… ।

ବିକାଶ କୁମାର ସାହୁ ମୁଁ ପାନ୍ଥଶାଳା,ମୁଁ ନିରବଦ୍ରଷ୍ଟା,ମୁଁ ଦେଖିଛି …..!କଳଙ୍କିତ ପଥର ପଥିକ /ଅନେକ ନିରୀହ ଚେହେରା ! ପଥକ୍ଲାନ୍ତି ମେଣ୍ଟାଉ ମେଣ୍ଟାଉ –ଯୁଗଳଙ୍କ ;ଦେହ ଦେହ ଆବଣ୍ଟନର,ସାଜିଛି ବି ରଙ୍ଗଶାଳା lମୁଁ ଦେଖିଛି…..

ଇଲିମା କର ମନରୁ ମଇଳା ପରିଷ୍କାର କଲେସେଠାରେ ରହିବେ ହରିଯେତେଥର ମାଳା ଜପିଲେ କି ହେବମନ ନିର୍ମଳ ନକରି । ଯାହାର ଅନ୍ତର ଅଟଇ ଖୋଲାନାହିଁ ତାର କିଛି ଭୟସାହା ହୋଇଥାନ୍ତି ପ୍ରଭୁଟି ତାହାରସଦା

ହରି ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଢୀ ଆସିବ ଆସିବ ବୋଲି ଭାବୁ ଭାବୁ,ପୁରା ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲାତୁମେ ଆସିବା ପାଇଁ,ଫାଇଲିନ୍ ଓ ହୁଦ୍ ହୁଦ୍ ପରେଭାବିଥିଲି,ଆଉ ଆସିବ ନାହିଁଏ ପଲିଥିନ ଚାଳିରୁମୁକୁଳିଯିବି ବୋଲି … ଆଉ ପିଲାଦିନେ

ଦେବଯାନୀ ରାୟ ଜୀବନରେ ଛଳନା ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦରପାହାଡ଼ ଡ଼େଇଁନଇଁ ପଡ଼ିଥିବା ପିଠିରେପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଝକୁ ବୋହିଝାପ୍ସା ଦିଶୁଥିବା ଭୂଗୋଳରସୀମା ରେଖା ଡ଼େଇଁକେହି କେବେ ଗଢି ପାରନ୍ତିନିସ୍ୱପ୍ନର ଶଙ୍ଖ ମଲ୍ ମଲ୍ ପଥରରେକୋଟି କମ କରା ଇପ୍‌ସିତ

ଦୀପକ କୁମାର ସ୍ଵାଇଁ ଦେଶ କିଛି ମାଟି, କିଛି ସମୁଦ୍ର ଆଉ ପର୍ବତଦେଶ କିଛି ଗଛ, କିଛି ମଣିଷ ଆଉ ଇତର ଆଖି ଯେତେ ବାଟ ଦେଖିପାରିଲା ସେତିକି ଦେଶମନ ବୁଝିବା ପର୍ଯନ୍ତ ଯାହା