ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ

ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟା ଜେନା ଲୁହ କେଇବୁନ୍ଦା ବଖାଣି ଥାଏଅକୁହା କାହାଣୀ ଜୀବନ ସାରାରଗୋପନରେ ଛାତି ଚିରି ବୋହିଆସେତତଲା ଲୁହର କେଇ ଧାର । ଜୀବନ ମରୁ ଉପତ୍ୟକାରେକଲବଲ ଏଇ ଜୀବନଟାଡହଡ଼ହ ତତଲା ବାଲିରେଖାଲି ପାଦେ ପରସ୍ତ

ମାନସ ରଞ୍ଜନ ନାୟକ କେଉଁ ଅନାଦି କାଳରୁ ଦୂର୍ବୋଧ୍ୟ, ଅସମାପ୍ତ, ଅସୀମିତ ଏହି ସୃଷ୍ଟିବିବର୍ତ୍ତନେ ନିମଗ୍ନ, ଅଦ୍ୟାବଧି ଅବିଛିନ୍ନ ପରିବର୍ତ୍ତନରବୃଷ୍ଟିଜୀବନ ଜୀଜିବିଷାର ସରହଦ୍ ଡେଉଁ ଏବେ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁଦୃଷ୍ଟିମାଆ କୋଳରୁ ଜହ୍ନମାମୁଁ ଏବେ ହାତପାହାନ୍ତାର ଉଲ୍ଲସିତ

ଅରୁଣ ମିତ୍ର ଏମିତି ଯଦି କାନୁନ ଆସେ ଦେଶେଝିଅ ପିଲା ଯିବ ପୁଅ ଘରକୁନୂଆ ବରର ବେଶେ,ବିବାହ ପରେ ଝିଅ ରହିଥାଉସିଏ ତାର ନିଜ ଗୃହେବ୍ୟତିକ୍ରମରେ ଦଣ୍ଡ ପାଇବେଅଭିଭାବକ ଯିଏ । ବନ୍ଦ ହେବଟି

ଗୀତାଞ୍ଜଳି ପୃଷ୍ଟି ଶବ୍ଦମାନେ ସତେ କୋଳାହଳ କରିଆସନ୍ତେ କି ପାଶେ ଧାଇଁଲେଖି ମୁଁ ଯାଆନ୍ତି ଅନେକ କବିତାମୋ ମନର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇ । ଅଳପ ଦିନର ଗଳପ ଆମରହେଇ ଯାଆନ୍ତା ସ୍ମରଣୀୟପରାଣ ଆବେଗେ ତୋଳି