ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ତୁମେ ଆସିବ ବୋଲି,ବସନ୍ତକୁ ଡାକିଥିଲି,ମଳୟ ଆଉ କୋଇଲିକୁ ବି । ହେଲେ ତୁମେ ଆସିଲନି,କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ତୁମେ ଆସିଲନି, କଣ ବା ବିଗିଡ଼ି ଗଲା,ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ବି ବସନ୍ତ ଆସିଲା,ଚଉଦିଗେ
Category: କବିତା
ଲଲାଟେନ୍ଦୁ କବି ମଧୁର ବସନ୍ତ କାଳ ବିରାଜିଲା ଆସିସୁମନ ସୁଗନ୍ଧେ ଦେଖ ଭ୍ରମରଟି ମାତେ,କହ କେତେ ଥିବି ଆଉ ଏକାଟିଆ ବସି,ଭାଇ ନାହିଁ ଆଉ ମୋର ଖେଳିବାକୁ ସାଥେ | -୧ ଟହ ଟହ
ଅମିତା ମହାନ୍ତି ଦେଖୁନ !କେମିତି କୋଇଲି ସ୍ୱରଅଧୁରା ମନେହେଉଛିହେନା, ଗୋଲାପର ବାସ୍ନାଫିକାଫିକା ଲାଗୁଛିଆଉ ସହରଟା ଖୁବ୍ ନୀରବକାହିଁକିନା ତୁମେ ଆସୁଛ ବୋଲି .. ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଅସୁମାରିକାହିଁ କେତେ ଦୂରରେପରଫର ନେତ ଉଡୁଛିଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାରେରୂପା
ପ୍ରତିଭା ଖିଲାର ମୋତେ ଆଉ ପଚାରନାସେ କଥା ବାରମ୍ବାର ଗଢୁଥିବା ଭାଙ୍ଗୁଥିବାପକ୍ଷୀ ଥଣ୍ଟରେ ପୃଥିବୀଭୁଲିଗଲାଣି କେଉଁ କାଳୁ ସବୁ ମାୟାର ଅଧା ଅଙ୍କା ମୁହଁ,ପଥର ଫାଙ୍କରେ ଲୁଚିଥିବା ମନ୍ତୁରା ପାଣି ମୁନ୍ଦାକ ବିକେଉଁ କାହାଣୀର
ରାମକୃଷ୍ଣ ଛାଡ଼ି ଆସିଛି ମହୁଲ ଗଛର ଡାଳରେବଣି ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମାତିଥିବାଶୈଶବର ସେଇ ଡେଣା ଯୁଗଳ… ଶାଗୁଆ ଧାନକ୍ଷେତର ଲହଡ଼ିରେଭସେଇ ଦେଇଆସିଛି ସେସବୁ ସ୍ଵପ୍ନଯେଉଁମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ନଥିଲା ଦେଖିବାକୁସୁଖ ନିଦରେ ଆଙ୍କିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ଚିତ୍ର…
ଡ. ଗୀତାଞ୍ଜଳି ପୃଷ୍ଟି ସ୍ମୃତି ତୁମେ ଆସ ଅତୀତ ସାଥୀରେଫଗୁଣର ରଙ୍ଗ ନେଇତୁମେ ପୁଣି ଆସ ଭରା ସମ୍ମୋହନେଅନେକ ଯାତନା ସହି ।। ସ୍ମୃତି ତୁମେ ପରା ଶିଖାଇ ଦେଇଛବଞ୍ଚିବାର ମାୟା ମୋହତୁମ ପାଇଁ
