Author: ସମ୍ପାଦକ

ମାନସ ରଞ୍ଜନ ସ୍ଵାଇଁ କେମିତି କହିବିଅନାମ ଉଦାସରେମୋ ପଟର ଇପ୍ସିତ ଦୃଶ୍ୟଗୋଟେ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଲମ୍ବିଥିବା ରାସ୍ତା ବୋଲିଯେଉଁଠି କିଛି ଶୀର୍ଷକ ନରଖିକେହି ତ ଛାଡ଼ିଲେନି ପଦଚିହ୍ନଗୋଟେ ନିତାନ୍ତ ଖାଲି ଜାଗାରେପ୍ରସ୍ତୁତ ଥାଇ ଗୋଟେ ହାତରେ

ଗୌତମ କୁମାର ଦେ ମତେ ଭଲ ଲାଗେ ତୁମ ଶୁଭ୍ର କପାଳ…ମୋତେ ଆହୁରି ଭଲ ଲାଗେସେଥିରେ ଥାଏ ଯଦି ପ୍ରୀତିର ନାଲି ଟିକିଲି…. ତମର ଲାଜୁଆ ମୁହଁରେସତେଜତା ଦେଖିଲେ ମତେ ଲାଗେ,ଜହ୍ନ ରାତିର ଘାସ

ବିଶ୍ୱଜିତ୍ ପାଣି ଫୁଲ ବନେ ଫୁଲ ଫୁଟେ ଅମୂଲ ସେ ଫୁଲ ମୂଲଯଦି ନବସିଲା ତହିଁ ଭ୍ରମର ତା’ ମଧୁ ଆଶେ,ଖାଲି ଫୁଟି ମଉଳିଲେ କି ଅବା ହେଲା ଅସୁଲଯଦି ନହସିଲା ମହୀ ନବାସିଲା

ହୃଷିକେଶ ସ୍ଵାଇଁ ତୁମ ସହ ହେଲା ପ୍ରଥମ ଦେଖା,ପହିଲି ବସନ୍ତ ଫୁଲର ବାସ୍ନାକବିତାର ସେଇ ପ୍ରଥମ ପଦଶବ୍ଦରେ ଶବ୍ଦରେ ଫଗୁଣ ଛିଟା,ପ୍ରଣୟ ଆବେଶ ପ୍ରଥମ ଲେଖା । ତୁମ ସହ ହେଲା ପ୍ରଥମ କଥା,ମେଘ

ତପନ ସାହୁ ଟହ ଟହ ଲାଲ ଫଳ ମହାକାଳମହ ମହ ଲାଲ ଫୁଲଚାରିପଟେ କଣ୍ଟା କଣ୍ଟା ମାଳ ମାଳପୋଡାମୁହିଁ ମୁଁ…. ଜାଣିଥା’ନ୍ତି କେମିତିବାହାବେଦୀରେ ଜାଳି ବିଡା ବିଡା ଶାଳହତଭାଗା….….ଗେହ୍ଲାରେସିନ୍ଦୂରେ ଯା’ ସିନ୍ଥି କଲୁ ତୁ

ତାରାପ୍ରସାଦ ଜେନା ସେଇ ଗଛ ଅଛି ସେଇ ଛାଇ ଅଛି, ତୁମେ ନାହଁ ଛାଇ ତଳେସେଇ ଗୀତ ଅଛି ସ୍ବର ହଜିଲାଣି, ଜାଣିନାହିଁ କେତେବେଳେ ।ମେଘ ଉଠୁଥିଲା ବର୍ଷା କାଚୁଥିଲା, ମନେପଡ଼ି କାନ୍ଦ ଲାଗେସେଇ