Category: ଗଳ୍ପ

ଶରତକୁମାର ରାଉତ ଲୋକେ ଏବେ ଭାରି ଖୁସି । ୬୪ବର୍ଷ ତଳୁ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲାଣି, ହେଲେ ଏଯାଏ ସେମାନେ ମୋହରମ୍ ରାସ୍ତାଟିଏ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ । କୁନ୍ଦୁପୁର-ବାବର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ୧୬ କିଲୋମିଟର

ଶରତକୁମାର ରାଉତ ଅରିନ୍ଦମ ଜାଣିଥିଲା, ସ୍ୱଦେଶ ଓ ବିଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଢ଼େର ଫରକ୍ ରହିଛି । ସ୍ୱଦେଶରେ ଜଣେ ନାଗରିକ ସବୁକିଛିର ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଥାଏ । ଆଉ ବିଦେଶରେ ସବୁକିଛି ସୀମା ଭିତରେ କରିବାକୁ

ଦୀଲିପା ପାତ୍ର ହାଇ..ହାପି ବାର୍ଥ ଡେ ଅମିତ। ହଁ ଚାଲ ଚାଲ ଯିବା ଲେଟ୍ ହେଉଛି । ତମକୁ ପୁଣି ସନ୍ଧ୍ୟା ସୁଦ୍ଧା ଆଣି ହଷ୍ଟେଲରେ ଛାଡିବାକୁ ହେବ। ଆଜିକାଲି ଯୋଉ କଥା ଝିଅଙ୍କୁ

ସାତ ଆଠ ଥର ଚେଷ୍ଟା କଲାପରେ ରାଜି ହୋଇଥିଲେ ବାପା !ମା’ ତ ଆଗରୁ ରାଜି ହୋଇ ସାରିଥିଲେ ଏଣୁ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ନ ଥିଲା ! ବହୁତ ଖୁସି ଥିଲା ଅନୁଭବ

ଶରତକୁମାର ରାଉତ ଆଜିର ସମାଜରେ ସମୁଦ୍ରର ସ୍ରୋତ ପରି ପ୍ରଶଂସା ପିପାସୁ ଓ କ୍ଷମତାଲିପ୍‌ସୁ ମଣିଷର ଅରଣ୍ୟ । ସମାଜସେବା, ସାହିତ୍ୟିକତା, ଅଭିନୟ, ସଙ୍ଗୀତ, କ୍ରୀଡ଼ା, ଅସାଧାରଣ ବୈଜ୍ଞାନିକ କୌଶଳ, ଆଭିଜାତ୍ୟ ରାଜନୀତି କିମ୍ବା

ଶରତ କୁମାର ରାଉତ “ମୋ କଥା ମାନିବ?” କିଛିକ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ ବାହାରୁ ଫେରି ଘରେ ନିରବରେ ବସିଥିବା ସାଗରର ଡ଼ାହାଣ ହାତ ପାପୁଲି ଧରି ଖୁବ୍ ନରମ ସ୍ୱରରେ କହିଲା ଶର୍ମିଳା । ଏଭଳି

ଶରତ କୁମାର ରାଉତ ମେଡ଼ିକାଲକୁ ଚିଠି ଆସିଛି । ମାଝୀ ବାବୁ ଆମ ଘରକୁ ଆସି କହିବା ପରେ ମୁଁ ଖୁସିରେ ଆତ୍ମହରା ହୋଇଗଲି । ଦୀର୍ଘ ୫ ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ମନଖୋଲା

ଶରତ କୁମାର ରାଉତ “ବାବୁ, ମହାମାରୀ ‘କରୋନା’ ଆକ୍ରାନ୍ତରେ ମୋ” ବାପା, ବୋଉ ମରିଗଲେ! ଆମର ବଡ଼ କୋଠାଘର ଥିଲା, ମୋ ବାପା ବଡ଼ ବ୍ୟବସାୟୀ ଥିଲେ! ମୁଁ ମାମୁ ଘରେ ରହି ପାଠ