Category: ଗଳ୍ପ

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ସଂଧ୍ୟା ନଇଁଆସିଲା ବେଳକୁ, ସକାଳର କଥା ଖୁବ୍ ବେଶି ମନେପଡ଼େ । ସକାଳଟା ସବୁବେଳେ ସତରେ କେତେ ସୁନ୍ଦର ଲାଗେ ! ସିନ୍ଦୁରା ଫଟେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଇଁ ଆସେ । ସୂର୍ଯ୍ୟର

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଅପ୍ରେଲ ମାସର ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳ, ନାତିନାତୁଣୀମାନଙ୍କର ସ୍କୁଲ କଲେଜ ସବୁ ଛୁଟି । ଲଞ୍ଚ ପରେ ପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ରୁମରେ ମୋବାଇଲ ଉପରେ ଆଖି ଗଡ଼େଇ ବସି ଥାଆନ୍ତି

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ପଉଷ ମାସର କୁହୁଡ଼ିଆ ଶୀତ ସକାଳରେ ଗରମଗରମ ରେଜେଇ ଭିତରେ ଆଖି ବୁଜି ଶୋଇ ରହି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଛି, ଅନ୍ଧାର ହୋଇଛି କହିହେଲେ, ସକାଳ କେବେ ବି ଆସିବନି । ସକାଳ

ଶ୍ଵେତପଦ୍ମା ପାଢୀ ଚୈତ୍ର ମାସ ସରି ବୈଶାଖ ଆରମ୍ଭ ହେଲାଣି । ଉତ୍ତପ୍ତ ଝାଞ୍ଜି ପବନକୁ ଧୁଧୁ ଖରା, ଦେହରୁ ପାଣି ଶୋଷି ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ । ନିସ୍ତବ୍ଧ ନିଶବ୍ଦ ଘରଟା ଭିତରେ ମୁଁ

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ସ୍ୱାତୀ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଝିଅର ନାଆଁ । ମୋ ଅଫିସର ମୋର ଜଣେ ସହକର୍ମୀ । ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର, ଗୋରା ତକତକ ଦୁଧଅଳତା ତାର ଦେହର ରଙ୍ଗ । ସ୍ଵାତୀ କହିଲେ,

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ସନାତନ ଆମ ଗାଁର ସେମିତି କୋଉ ବଡ଼ ନାମଜାଦା ଲୋକ ନଥିଲା କି ବଡ଼ ଚାଷୀଟାଏ ବି ନଥିଲା । ବେଶି ପାଠୁଆ ନଥିଲା କି ସେମିତି କିଛି ବଡ଼ କିମ୍ବା

ଲଲାଟେନ୍ଦୁ କବି ( ୧ ) ଅନ୍ୟ ସଂପ୍ରଦାୟର କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ଫଳତଃ ସ୍ଵଧର୍ମକୁ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିବାର ଆନନ୍ଦଟା ଉଭେଇ ଗଲା ।  ପଣ୍ଡିତେ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ନିଜର

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଜାନୁୟାରୀ ମାସର ଶୀତ ସକାଳ, ଚାରିପଟେ ଘନ କୁହୁଡ଼ି ତାର ବହଳ ଚାଦର ତଳେ ସବୁ କିଛି ଢାଙ୍କି ରଖିଥାଏ । କୁହୁଡ଼ି ଘେରା ସକାଳରେ ଆମ କୂଅ ପାଖ ପିଜୁଳି

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଅନେକ ସମୟ ହେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୁଡ଼ି ସାରିଥିଲା, ତଥାପି ଭଲ ଭାବରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇ ନଥିଲା । ଅନ୍ଧାର କେମିତି ହୋଇ ଥାଆନ୍ତା ଯେ ? ସେଫାଳୀ ପରା ମୋ ସାଥିରେ

ସୁବଳ ମହାପାତ୍ର ନା ଅଭି, ଆଉ ନୁହଁ । ଏବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଣେ ଡୋନର ହିଁ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଅଲରେଡ଼ି ଦୁଇ ଥର ହାର୍ଟ ଷ୍ଟ୍ରୋକ ହେଇ ସାରିଲାଣି । ଆଉ