ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ
ହଠାତ୍ ତା’ ଷ୍ଟଡି ରୁମରୁ ଏକ ଅତର୍ଚ୍ଛା ଚିତ୍କାର କଲା ପ୍ଲସ ଟୁ ପଢୁଥିବା ଆମ ସାନ ଝିଅ ! ପତ୍ନୀ ଶୁଣୁଶୁଣୁ ରନ୍ଧା ଘରୁ ତରତରରେ ଗଲେ । ହେଲେ ଯିବା ପରେ ସେ ବି ଝିଅ ପରି “ଏ ମାଆ ଲୋ” କହି ଜୋରରେ ଚିଲ୍ଲେଇ ଉଠିଲେ । କାରଣ ଲମ୍ବା ନିଶ ହଳକ ହଲାଇ ସେମାନଙ୍କ ଆଡ଼ିକି ମାଡ଼ି ଆସିଥିଲା ଅସରପା ନାମରେ ସୁପରିଚିତ ବାଦାମୀ ରଙ୍ଗର ସେଇ କୀଟଟି !
“ଓଃ, କେତେ ହିଟ୍ ସ୍ପ୍ରେ କରିଥିଲି, ହେଲେ ଯୋଉ କଥାକୁ ସେଇ କଥା ? ଆମ ଘରେ ତଥାପି ଅସରପା ଅତ୍ର ତତ୍ର ସର୍ବତ୍ର ଦୌଡୁଚନ୍ତି ?” ଏକରକମ ବିଳପିତ ସ୍ୱରରେ କହି ଉଠିଲେ ପତ୍ନୀ !
ଜାଣିଛୁ, ଏସବୁ ଶୁଣି ଆପଣ ନିଶ୍ଚେ କହିବେ ଯେ ଅସରପାଏ ତ’ ଫି ଘରର ସ୍ଥାୟୀ ବାସିନ୍ଦା । ରନ୍ଧା ଘରର ଡବାମାନଙ୍କ ସନ୍ଧି, ଶୋଇବା ଘରର ଅନ୍ଧାରୁଆ ଖଟ ତଳ,ଏପରିକି ପଢା ଘରର ବହିଥାକ ବା ଡ୍ରଇଁରୁମର ଟି’ ପୟ ତଳ, ଯେକୌଣସି ଥାନରେ ଏମାନେ ସଗର୍ବ ଓ ସହର୍ଷ ରହିପାରନ୍ତି । ଆମ ଆହାର ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦୌ ଲୋଡ଼ା ପଡ଼େନି ଜୀବନ ଧାରଣ ପାଇଁ । ବରଂ ଆମେ ଡରୁଥିବା ସହ ନାପସନ୍ଦ କରୁଥିବା ଏହି ଜୀବଟି କିନ୍ତୁ ଆମ ବର୍ଜ୍ୟ ଚିଜମାନଙ୍କୁ ଖାଇ ବଞ୍ଚିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଆମର ସେବା କରିଥାଏ ।
ଆହୁରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ହେଲା ଏସବୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ନମିଳିଲେ ସୁଦ୍ଧା ଅସରପା ବିନା ଖାଦ୍ୟରେ କେବଳ କାନ୍ଥରେ ଲିପା ଅଠା ବା ବହିର କାଗଜ ଖାଇ ବି ମାସେ ଯାଏଁ ଜୀଇଁ ରହିପାରେ । ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅନୁମୋୟ ଯେ ଏ ଧରା ବକ୍ଷରେ ଜୀବନ ଧାରଣର କଳା ଅନ୍ତତଃ ଆମଠୁ ବେଶ୍ ଜଣା ଅସରପାଙ୍କୁ । ବିଜ୍ଞାନ କହେ ଡାଇନୋସର ମାନଙ୍କ ସମସାମୟିକ ଏ ଜୀବଟି ଡାଇନୋସର ମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଯିବା ପରେ ସୁଦ୍ଧା ଆତଯାତ ହେଉଥିବା ପଛର କାରଣ ହେଲା ଏମାନଙ୍କ ଠେଇଁ ଯେନ ତେନ ପ୍ରକାରେଣ ଜୀଇଁ ରହିବାର ଜିଦ୍ ଭରପୁର ହୋଇ ରହିଛି । ଏମାନଙ୍କ ଏମିତି ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ରହଣିକୁ ଏହା ଭିତରେ କୁଆଡ଼େ ପ୍ରାୟ ତିରିଶି କୋଟିରୁ ବେଶୀ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ଅସରପା ସମ୍ପର୍କୀୟ ଆହୁରି ଏତେ ବିଜ୍ଞାନ ସମ୍ମତ ତଥ୍ୟମାନ ରହିଛି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଜଣେ ଉଭୟ ଆମୋଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିଭୂତ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ।
ମଣିଷ କଣ ଯେ କୌଣସି ଜୀବ ମୁଣ୍ଡ କାଟ ପରେ ନିଷ୍ରାଣ ହୋଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଅସରପା କିନ୍ତୁ ତା’ ମୁଣ୍ଡ କଟିଯିବା ପରେ ସୁଦ୍ଧା ପ୍ରାୟ ଏକ ସପ୍ତାହ ଯାଏଁ ବଞ୍ଚି ରହିପାରେ ! ଏଥକୁ କାରଣ ହେଲା ସେ ତା ଶରୀରରେ ଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱାସ କ୍ରିୟା ସମ୍ପାଦନ କରିଥାଏ ।
ପୁନଶ୍ଚ ଆମେ ସଚରାଚର ଯେଉଁ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ପରମାଣୁ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲେ ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ସମୂଳ ଧ୍ୱଂସ ହେବାନେଇ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇଥାଉ, ଅସରପାର ସେଥକୁ ଖାତିର ଇ ନାହିଁ । କାରଣ ମଣିଷଙ୍କ ତୁଳନାରେ ପରମାଣୁ ବିକିରଣ ସହିବା କ୍ଷମତା ତା’ର କାଇଁରେ କଣ ! ସୁତରାଂ ସେ ଜୀଇଁ ରହି ତା ସ୍ୱଭାବ ସୁଲଭ ଗତିରେ ଆତଯାତ ହେଉଥିବ ଇ ହେଉଥିବ ।
ଅସରପା କାମୁଡ଼େନି କି ତା’ ଠେଇଁ ବିଷ ବି ନ ଥାଏ । ତେବେ ସୁଦ୍ଧା ମହା ମହା ପାରିବାର ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଅଯଥାରେ ଭୟ ଓ ଘୃଣା କରିଥାନ୍ତି । ଘୃଣା କରିବା ବେଳେ ତ ଥୋକେ “ଅସରପା ଗୋଟେ କୋଉ ଚଢେଇରେ ଗଣା ଯେ !” କହି ପକାଇଥାନ୍ତି ସିନା ଯେତେବେଳେ ସତସତିକା ଅସରପାଟିଏ ତା’ ଡେଣା ମେଲି ଉଡ଼ିବାରମ୍ଭ କରେ, ତା ଦେଖିବା ଏତେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କରେ ଯେ ଆଉ କହନ୍ତୁନି ! ତେବେ ଏଭଳି ଭୟ କୁଆଡ଼େ ବିଶେଷ ଭାବେ ଏକ ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ଥିତିର ପରିଚାୟକ ଅଟଇ !
ହଁ, ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଅପଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅସରପାଏ ବିଶେଷ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କ ନିଶାକାଳୀନ ସଶବ୍ଦ ରାଜୁତି ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ପତ୍ନୀଙ୍କ ପରି ଗୃହିଣୀମାନଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଦହଗଞ୍ଜ କରିଥାନ୍ତି । ଭଲା ସୁନ୍ଦରିଆ ରୂପ ଥାନ୍ତା ଏମାନଙ୍କର ! ଆଖିକୁ ଭଲ ଦିଶୁଥିବା ଯାବତ ନାକରା ଚିଜଙ୍କୁ ଆଦରି ନେବା ପ୍ରାୟେ ଏମାନଙ୍କୁ ବି ଆପଣେଇ ହୋଇଥାନ୍ତା କି କଣ !
ତଥାପି ଥରେ ମୁକୁଳା ମନ ନେଇ ଭୟ ପରିହାର ପୂର୍ବକ ଭାବନ୍ତୁ ତ ! ଜଗତର ପ୍ରାଚୀନତମ ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର କୀଟଟି ସତରେ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ନୁହଁଇ ! ସ୍ଥିତି ହେଉ ବା ଦୁଃସ୍ଥିତି, ସେଥକୁ ତା’ ପରବାୟ ଇ ନାଇଁ । ସବୁ କିଛି ଆପଣେଇ ନିଜ ଅଭ୍ୟନ୍ତରରେ ସାଇତି ଥିବା ତା’ ଅସୀମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବଳରେ ସେ ଆପେଆପେ ଚଳିଯାଏ, ଯାହା ଆମ ସମେତ ଆଉ କେଉଁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନ ପ୍ରାୟ ସିନା ! ତେଣୁ ଅସରପା କହିଲେ ଏ ପୃଥିବୀର ପ୍ରାଚୀନତମ ଇତିହାସର ଜୀବନ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ବୁଝାଏ ବୋଲି ନିଶ୍ଚେ କହିହେବ !
କସ୍ମରୀ ନଗର, ରାୟଗଡ଼ା, ମୋ – ୯୪୩୭୯୦୯୬୭୫
ଲେଖକ ପରିଚୟ
କବିତା, ଗଳ୍ପ, ରମ୍ୟକଥା ଓ ଅନୁବାଦ ସମେତ ସାହିତ୍ୟର ବବିଧ ବିଭାଗରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି କଲମ ଚାଳନା କରି ଆସୁଥିବା ପ୍ରବୀଣ ସ୍ରଷ୍ଟା ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ଜଣେ ସୁପରିଚିତ ସ୍ତମ୍ଭକାର ମଧ୍ୟ । ସାହିତ୍ୟ ସମ୍ପାଦନା ଓ ସଙ୍ଗଠନରେ ବି ଧୂରୀଣ ସ୍ରଷ୍ଟା ଏଲ୍ଆ.ଇ.ସି.ର ପ୍ରଶାସନିକ ସେବାରୁ ଅବସର ପରେ ସମ୍ପ୍ରତି ରାୟଗଡ଼ାର ସ୍ଥାୟୀ ବାସିନ୍ଦା ଭାବେ କସ୍ମରୀ ନଗର, ରାୟଗଡ଼ା ସ୍ଥିତ ନିଜ ନିବାସ “ସୁହାସିତମ୍”ରେ ।
