ପଞ୍ଚାନନ ବେହେରା ଜୀବନ ଏକ ଅସମାପ୍ତ କବିତାଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତନୂଆ ଶବ୍ଦଟେ ପରି ଅପରିଚିତ ଲାଗେ । ଏଠି କେତେବେଳେ ସ୍ମୃତିର ସୁଅ ତପୁଣି କେତେବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନର ଶୁଖିଲା ମରୁଭୂମି । ଆମେ ସମସ୍ତେ
ଭୁବନେଶ୍ଵର : କଳିଙ୍ଗ ସାହିତ୍ୟ ମହୋତ୍ସବ ପକ୍ଷରୁ ରସୁଲଗଡ଼ ସ୍ଥିତ ଜନଜାତି ଆଶ୍ରମରେ ରଙ୍ଗ ଉତ୍ସବ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଯାଇଛି । ବିଶିଷ୍ଟ ଲେଖିକା ତଥା କେ.ଏଲ୍.ଏଫ୍. ର ଉପଦେଷ୍ଟା ପାରମିତା ଶତପଥୀ, ବିଶିଷ୍ଟ ଶିଶୁ
ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଗନ୍ତାୟତ ମଣିଷଙ୍କୁ ନନେଲେ ସମ୍ଫର୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଭାବିବାରମ୍ଭ ବି କରି ହେବନି । ତଦୁତ୍ତାରେ କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ସହ ଜଡ଼ିତ ଏ ଜଗତର ବା ପ୍ରକୃତିର ଓ ସମାଜର ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠିବ
ଶୁଭ ନାରାୟଣ ସ୍ଵାଇଁ ରଂଜନ, ମୋର ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ । ଏଇ ଦୁଇ ଦିନ ତଳର କଥା । ଲଗାତାର ଚାରିଦିନ ଯାଏ ମୋ ମେଜ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ବହି ଡେଣା ମେଲାଇ ପଡ଼ିଥିବାର ଦେଖି
ଭୁବନେଶ୍ୱର : ମନୋଜ ଦାସଙ୍କ ଭାଷାରେ, ଭାବରେ, ଚରିତ୍ର ଚିତ୍ରଣରେ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ପରିପକ୍ୱତା ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ନିସର୍ତ୍ତ ଭାବରେ ମଣିଷକୁ ସ୍ଵାଗତ କରିବା, ମଣିଷର ଅସହାୟତାକୁ, ବିଷାଦକୁ, ଶୋକକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାରେ ସେ
ନୀଳିମା ନିବେଦିତା ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଦହନ ଅଛି ନାନା ଜିଜ୍ଞାସାର ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଜୁଆର ଅଛି ଉଚ୍ଚାଟ ମନର ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଅଛି ଲୋଭ ଧାପେ, ମୋହରୁ ଚେନାଏଅଛି ସ୍ୱଳ୍ପ ଭୟ, ଅଛି ବି
ଅରବିନ୍ଦ ଦାସ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ ଜୋରରେ ବାଜୁଥିବା ଘଣ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ନଈ କୂଳରେ ଥିବା ବଡ଼ବଡ଼ ଗଛ ଉପରେ ମାଙ୍କଡ଼ଗୁଡ଼ାକ, ଭୟରେ ଗୋଟେ ଗଛରୁ ଅନ୍ୟ ଗଛକୁ ଡିଆଁ ମାରୁଥିବାର ଦେଖି
ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ତୁମେ ଆସିବ ବୋଲି,ବସନ୍ତକୁ ଡାକିଥିଲି,ମଳୟ ଆଉ କୋଇଲିକୁ ବି । ହେଲେ ତୁମେ ଆସିଲନି,କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ତୁମେ ଆସିଲନି, କଣ ବା ବିଗିଡ଼ି ଗଲା,ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ବି ବସନ୍ତ ଆସିଲା,ଚଉଦିଗେ