ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ମୁଁ ନୃଶଂସ ନୁହେଁ,ତଥାପି ପ୍ରତିଦିନଜୀବନ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଏ,ମାଂସ ଲୋଭି କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତ ମଣିଷ ଥାଳିରେ,ନିକିତିରେ ତଉଲି ତଉଲିନିତି ନିତି, ତାଜା ମାଂସ ପରଶି ଦିଏ ।ସମ୍ଭୋଗ ମୋ ନିଶା ନୁହେଁରତି ମୋ
Category: କବିତା
ରାମକୃଷ୍ଣ ଛାଡ଼ି ଆସିଛି ମହୁଲ ଗଛର ଡାଳରେବଣି ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମାତିଥିବାଶୈଶବର ସେଇ ଡେଣା ଯୁଗଳ… ଶାଗୁଆ ଧାନକ୍ଷେତର ଲହଡ଼ିରେଭସେଇ ଦେଇଆସିଛି ସେସବୁ ସ୍ଵପ୍ନଯେଉଁମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ନଥିଲା ଦେଖିବାକୁସୁଖ ନିଦରେ ଆଙ୍କିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ଚିତ୍ର…
ଡ. ଗୀତାଞ୍ଜଳି ପୃଷ୍ଟି ସ୍ମୃତି ତୁମେ ଆସ ଅତୀତ ସାଥୀରେଫଗୁଣର ରଙ୍ଗ ନେଇତୁମେ ପୁଣି ଆସ ଭରା ସମ୍ମୋହନେଅନେକ ଯାତନା ସହି ।। ସ୍ମୃତି ତୁମେ ପରା ଶିଖାଇ ଦେଇଛବଞ୍ଚିବାର ମାୟା ମୋହତୁମ ପାଇଁ
ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ବେହେରା ଯାହା ଆଶା କରିଥିଲିତାହା କଣ ପାଇପାରିଲି ତୁମଠୁ ? ପାଇପାରିଲି କି ଋତୁମାନଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟନା ରାତିମାନଙ୍କର ଅନୁରାଗମାସମାନଙ୍କ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟନା ମୁହୂର୍ତ୍ତମାନଙ୍କ ସଂସର୍ଗଏବେ କି ଉତ୍ତର ବା ଦେବି ମୁଁଏ ବିଦାୟ ବେଳରେ
ଅରୁଣ କୁମାର ମିତ୍ର ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୂତନ ବରଷ ଆନନ୍ଦଘନ ପ୍ରାତଃଆଗାମୀ ଦିନର ଆଶାର ସପନ ସଦ୍ୟ କୁହୁଡ଼ି ସ୍ନାତ । ପ୍ରବଳ ଜାଡ଼ରେ ପୁର ଓ ପଲ୍ଲୀ ଆବାହନ ନବ ଦିନକୁଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ସହ
ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ସବୁ କିଛି ନପାଇବା ଭଲ,ଖୋଜିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଥାଏ,ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଥାଏ,କେବେ ବସି ଦିନ ଗଣେ,କେବେ କାନ୍ଥ ଘଡ଼ି ଦେଖିଦେଖିରାତି ପାହିଯାଏ ।ସବୁ କିଛି ପାଇଗଲେ,ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ଅନ୍ତ ହୋଇଯିବଥରେ ପାଇଗଲେ,ହରାଇବାର ଡର ଯେ