Category: କବିତା

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଧନ୍ୟ ହୋଇ ଗଲା ଜୀବନଜନମି ତୋ କୋଳେ ଆମେରେ ଓଡ଼ିଆଏ ମାଟିର ବୀର ସନ୍ତାନ । ବଡ ଦିଅଁ ଯା’ର ଜଗତର ନାଥମନ୍ଦିର ଯାହାର ବଡ଼ ଦେଉଳପବିତ୍ର ଯାହାର ପାଣି ପବନ,ତୋହରି

ଶ୍ରୀପ୍ରଦା ଶତରୂପା କହିଲେ କହିବେ କହୁଛି ବୋଲିକିଛୋଟ ମୁହେଁ ବଡ଼ କଥା,ମନକୁ ବାଧିଲେ କରିଦେବେ କ୍ଷମାପରକାଶି ଉଦାରତା…. ଅତି ପୁରାତନ ପୂଜ୍ୟ ପୂଜା ବିଧିମୋ ଦେଶରେ ଅଛି ରହି,ପ୍ରତିଭା ଅଥବା ସମାଜ ସେବାକୁସନମାନ ଦେବା

ବିନୟ ମହାପାତ୍ର ଦୁନିଆର ଭିଡ଼ଭାଡ୍ ବଜାରଠୁବହୁତ ଦୂରରେ,ସବୁକିଛି ଭୁଲି ଯାଇ,ପର୍ବତଘେରା ସବୁଜ ଉପତ୍ୟକାର,ଅଜଣା ଏ ଗହନ କାନ୍ତାରେ,ଅବା କେଉଁ ମରୂର,ଉତ୍ତପ୍ତ ଶୈକତ ଶେଜରେ,ମୁଁ ଆଜି ଏକାଏକାନିଜେ ନିଜକୁ ଖୋଜୁଛି …ମୃତ ମୋର ମନ ପାଇଁଦୁଇ

ଡମ୍ବରୁଧର ବେହେରା ସ୍ମୃତିତୁମେ ସଞ୍ଜ–ସକାଳରକଅଁଳ ଖରାର ଧୂପ,କାକର ଟୋପାର ଦାଗ,ଅଶାନ୍ତ ମନରଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ । ସ୍ମୃତି,ତୁମେ ଅଗରବତୀର ଧୂଆଁ,ଅଛୁଆଁ ଆକାଶରଅର୍ଦ୍ଧ ଜହ୍ନର ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା । ସ୍ମୃତି,ତୁମେ ମୋ ଅତୀତ ପ୍ରେମରପାଣ୍ଡୁଲିପି,ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଲିପିରସ୍ୱର,

ମୁକୁଲ ମିଶ୍ର ନଳ ତଳେ ଗରା ପୁରି ଆସିବାରସେ ଶବ୍ଦ ଭ୍ରମଆଉଛାତି ଗହୀରରୁ ପୋତା ପ୍ରେମମୁକୁଳି ଆସୁଥିବାର ଦିବାସ୍ଵପ୍ନ ସବୁ କିଛି ରାତି ପରି ପାହିଯାଏ ମୋ ସହ । ଗୋଟେ ସରୁ ନଥିବା

ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ପଣ୍ଡା ବାହୁଡ଼ିଯିବାକୁ ବାହାରିନାହିଁ ମୁଁ ଘରୁ । ମୋ ଛଡ଼ା କିଏ ଥିଲା ମୋର ଅପେକ୍ଷାରେଘରେ ବା ଘାଟରେ, ହେଜ ନାହିଁ ମୋର,ମୋଠୁ ଫେରିପାଇବାର କାହାର କିଛିବାକିଥିଲା କି ମୋ ଛଡ଼ା,

ଅରୁଣ କୁମାର ମିତ୍ର ସୁନେଲି ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣୋଜ୍ଜଳ ପ୍ରାତେପରିଚ୍ଛନ୍ନ ନୀଳ ଗଗନର କୋଳେରଙ୍ଗର ପସରା ଧରି ତାଙ୍କ କଶି ହାତେଛୋଟ ଆମ ଶିଶୁ ଆନନ୍ଦେ ହୋଲି ଖେଳେ । ଯୁବକ ଯୁବତୀ ରାଶିରାଶି ରଙ୍ଗା

ପଞ୍ଚାନନ ବେହେରା ​ଜୀବନ ଏକ ଅସମାପ୍ତ କବିତାଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତନୂଆ ଶବ୍ଦଟେ ପରି ଅପରିଚିତ ଲାଗେ । ଏଠି କେତେବେଳେ ସ୍ମୃତିର ସୁଅ ତପୁଣି କେତେବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନର ଶୁଖିଲା ମରୁଭୂମି । ଆମେ ସମସ୍ତେ

ପ୍ରଣୟ ସୁଧା ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଝରକାର ଜହ୍ନ ଦେଖି ପାରନ୍ତିମୋତେ କିନ୍ତୁ ଛୁଇଁ ନାହିଁଅନ୍ଧାର, ଆଲୁଅ କି କୌଣସି ଆଇନା,ବୋଧେ କେବେଠୁଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗୁଥିବା ପୃଥିବୀଟା ମୋରଯେଉଁଠି ଜିଂଜ୍ଞାସା ହିଁଏକ ବଳିଷ୍ଠ ପରିଚୟ ଅନ୍ଧ

ନୀଳିମା ନିବେଦିତା ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଦହନ ଅଛି ନାନା ଜିଜ୍ଞାସାର ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଜୁଆର ଅଛି ଉଚ୍ଚାଟ ମନର ଦେହଟେ ଅଛି ମାନେଅଛି ଲୋଭ ଧାପେ, ମୋହରୁ ଚେନାଏଅଛି ସ୍ୱଳ୍ପ ଭୟ, ଅଛି ବି